Bora Yılmaz
@Borayilmazo
35 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ahmet Ümit, Bab-ı Esrar'da babası tarafından dini bağlılıkları sebebiyle terk edilen bir ailenin kızının baba ocağındaki mistik müfettişlik macerasını anlatıyor. Son dönemdeki eserlerinde de devam ettirdiği güncel ile tarihi gizemleri buluşturma tekniğiyle okuyucuda merak ve ilgi yaratmayı başarıyor. Şems-i Tebrizi ve Mevlana arasındaki ilişkiyi ana karakterin aile hayatıyla özdeşleştirmesi, sıradan Baba figürü tartışmasını tarihi ve metafizik bir boyuta taşıyor. Temposu düşmeyen, hep bir sonraki bölümü heyecanla bekleten yazarın bu kültürel bağı 'Kayıp Tanrılar Ülkesi' eserinden farklı şekilde mekanlar ve nesneler üzerinden değil tasavvuf anlayışı ve onun bayrak taşıyıcı figürlerinin dünya anlayışları, mevlevi tarikatındaki aşk ve tanrıya bağlılığa dair alıntılar, Kur'an ve dini hikayelerin çeşitli,yer yer çelişen yorumları ve ibadet pratiklerleriyle kuruyor. Londra'da büyümüş Türk asıllı batı insanı Kimya, mantığı ve sezgileriyle çıktığı ve dedektiflik yapmaya soyunduğu, yeni bir kültürle tanışmakta bocaladığı zor yolda rüyaları, hayali arkadaşları, kafasındaki karmaşa ve karnındaki canla dik durmayı başaran güçlü bir karakter görüntüsü çiziyor.
Sıradan kötü karakterler olan Ziya, Cavit, Serhad ve yüzeysel Mennan'ın aksine kitabın merkezindeki Şems karakteri hem Kimya'nın dünyasını değiştiriyor ve onu hayata hazırlıyor. Karen'ın sorguladığı ve kararını veremediği konuları net görmesini, bir anlamda 'erenlerden' olmasını isteyerek onu sınavlara ve bilmecelere götüren Şems, Poyraz'ın kızını devamlı tarihi bir objektifin başına geçiriyor. Baba-kız-torun üçlüsünün bir şekilde hayata bağlanmasını, huzura varmasını ve görünenin ötesindeki anlamı yani gerçeği bulmasını sağlamak için ciddi, acımasız ve gözü kara davranıyor. Kurgunun güzelliğini tek başına
Ahmet Ümit dilindeki akıcılığıyla ve postiş başarısıyla iyi bir romancı. Son romanı da 3 günde bitirdim. Berlin'de başlayan bu hikayenin kurgusu gerçekten iyi. Ümit polisiye türünün en iyi gizleyen yazarlarından biri benim nezdimde, bu ülkede öyle. Fakat bu romanda yazar okuyucuyla beraber koşarken romana ait birçok karakteri ve öğeyi ceplerinden düşürüyor, karakterlere derinlik veremiyor. O kadar çok öğe var ki hikayeye hizmet etmeyen, insan Ahmet Ümit'in bu romanı yazarken canının sıkıldığını, üşendiğini düşünüyor. Bir noktadan sonra klişe bir televizyon dizisi senaryosuna dönüyor her şey.
Kültürlerarası ve metinler arası bir roman denilince 'Gülün Adı' akla geliyor. Fransisken Tarikatı'nın tarihi ve Avrupa'daki etkinliği muazzam bir kurgunun içerisinde paganlıkla, totalitarizmle, ekonomik ve toplumsal ilişkilerin seyri içerisinde aktarılmıştı, Eco'nun dev bir entelektüel oluşunun sayesinde. Ne yazık ki kitabın yarısını Zeus'un ağzından mitoloji tarihi anlatısıyla geçiren Ümit ise çok daha derin bir külliyatı basitleştirerek sunma derdine düşmüş, o anlatılar üzerinde düşünüp yeni anlamlar türetmek için veya günümüze özgü kavramlarla ilişki kurmak için hiç çaba göstermemiş. Roman, maalesef yeni anlamlar üretmeye açık bir eser olmamış.
Ayrıca Yeşiller eski milletvekili niye pat diye çıktı abi? Romanda arkadaşına selam çakabilirsin de bu nükteli ve anlamlı bir ilişkide olur...
