En iyisi düşünmemekti.Kaçmaktı.Kendi içime kaçmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey, bir yığın ihtiyaç,azap ve korku idi.
Korku...Korku ve insan, korku ve insan talihi, insanın insana hücumu,o hiç yere düşmanlık.Fakat neyi aldatabilirdim,kime anlatabilirdim? İnsan neyi anlatabilir? İnsan insana,insanlara hangi derdini anlatabilir? Yıldızlar birbiriyle konuşabilir,insan insanla konuşamaz.
Bazen düşünürüm ne kadar garip mahluklarız ?Hepimiz ömrümüzün kısalığından şikayet ederiz. Fakat gün denen şeyi bir an evvel ve farkına varmadan harcamak için neler yapmayız ?