Sessizliğe yenilir insan bazen. Sustuğu için kendisinden nefret eder,dilinin arkasına saklanan korkak sözcüklere düşman olur. Söyleyemedikleri pişmanlığı olur bazen,o pişmanlık bir ateş misali kavurur içini. Keşke der defalarca.Keşke,geriye sarabilseydim zamanı. Bunun her ne kadar mümkün olmayacağını bilsek de, ömrün her pişmanlık demlerinde,bunu dillendiririz nedensizce. Zamanın zinhar geri dönmeyeceğini bile bile. Sonra akıp giden saatlere küseriz kederlice.