Bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum.Bu nefret filan değil...İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile...Sadece bir yalnızlık ihtiyacı...
Çeşit çeşit yalnızlık vardır.Momo'nunki çok az kişinin bildiği ve çok az kişinin dayanabileceği bir yalnızlıktı.
Bir hazine sandığının içinde kilitlenmiş ve hazine hergün çoğala çoğala onu boğacakmış gibi hissediyordu. Hiçbir çıkış yolu yoktu.Kimse ona ulaşamıyor ve o da kimseye varlığını gösteremiyordu.Dağ gibi bir zaman yığınının altında kalmıştı.
...
Artık öğrendiği bir şey vardı: Başkalarıyla paylaşılmayan zenginlikler insanı mahvediyordu.