Büşra
@Bsra_A
81 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sonrası Çiçekli Bir YalnızlıkDuygu ve Düşünce
Sonra…“Sonra” diye diye geçti ömrüm, bir şeyleri kaybederek büyüdüm ben.
Önce çocukluğumu kaybettim; yağmur başlayınca pencereye koşan telaşımı,bir kuş göğe yükselince içimde kanatlanan umudu..
Sonra hayretimi kaybettim.
Dünya, yavaş yavaş
sıradanlaştı. Gözümde
İnsan biraz da alıştığı şeylerin içinde çürüyor, bayım.
Sonra zamanı kaybettim;uykularımı,içimde kimsenin bilmediği o ince sevinci.
Bir kadın en çok ne zaman yorulur, bilir misin? Bayım
Kimseye anlatamadığı şeyleri içinde büyütürken.
Sonra anneme benzedim biraz.Dağılan her şeyi toplamayı öğrendim;masayı, saçlarımı, kırılan fincanları…
Bir tek içimi toparlayamadım.
Çünkü insan bazen kendi içinde dağınık bir ev gibi kalıyor;perdeleri hiç açılmayan,çiçekleri susuz bırakılmış bir ev gibi...
Sonra sevdiğim ne varsa eksildi.
Yavaş yavaş
Bir çiçek eksildi vazodan,bir ses eksildi evden,bir insan eksildi ömrümden.
En sonunda ben eksildim kendimden.
Kimse anlamadı bunu, bayım.
Kadınlar sessiz eksilir çünkü
Bir şey demeden kırılır,bir şey demeden yorulur,
bir şey demeden gider içlerinden bazı şeyler.
Sonra heveslerim kırıldı.Öyle büyük felaketlerle değil üstelik;bir sabah uyanıp eskisi gibi hissedememekle.
Daha kaç bahar bekleyeceğiz çiçek açmak için?
Benim içimde uzun zamandır kimsenin uğramadığı bir bahçe var.
Toprağı küsmüş, dalları yorgun,
kuşları çoktan başka göklere
göçmüş.
Oysa ben her yıl bahar gelince içimde küçük bir umutla bekliyorum;
belki bu yıl diyorum, belki bu yıl kalbim de biraz yeşerir.
Ama bazı baharlar sadece takvimlere geliyor.
İnsanın içine uğramıyor.
Pencereden içeri güneş doluyor, sokaklarda ağaçlar çiçek açıyor
ama insanın içindeki o kırık dal
bir türlü tomurcuklanmayı öğrenemiyor.
Ben yine de bekliyorum, çünkü insan bazen bir çiçek için değil,
çiçek açabileceğine inanmak için yaşar.
Ve belki de bir gün, belki bir sabah,
kimsenin fark etmediği bir anda
etrafı dikenli tellere örülü bahçemizde
utangaç bir çiçek açar.
işte o an, anlarız ki
beklemek de bir baharmış,
ve içimizdeki her kırık dal,
geç kalmış da olsa, sonunda açıyormuş.🌱
Bir Ev Kadar YasDuygu ve Düşünce
Annem bugün sessizdi.
Sessizliğin de bir yas biçimi olduğunu
ondan öğrendim.
Bazı acılar dile gelmez;
insanın içine yerleşir,
orada ağır bir eşya gibi durur
ve yerini kimseye söylemez.
Bir hafta önce annesini toprağa verdi.
Toprak hâlâ tırnaklarının arasında sanki.
Ne yıkamakla geçiyor
ne de zamanla.
Bazı kayıplar temizlenmez,
insanın üstünde kalır,
günlük hayatın içine karışır.
Anne olmak ne tuhaf bir yük.
İnsan annesini kaybedince
birden bire yetim kalmıyor,
ama birden bire büyüyor.
Bu büyüme
yüzde beliren bir çizgi değil;
yürüyüşe eklenen
sessiz bir ağırlık.
Kimsenin fark etmediği,
ama her adımda hissedilen.
Annem mutfağa girdi bugün
çay koydu.
Sanki birazdan (Anneannem)
“taştı o çay” diyecekmiş gibi.