BüşraErenbaş
@Bsrerenbas
20 okur puanı
Nisan 2023 tarihinde katıldı
Hepimiz William Shakespeare’i koskoca “Shakespeare” sıfatıyla tanırız, değil mi? Onu trajedilerin, unutulmaz tiratların, zamansız karakterlerin yaratıcısı olarak biliriz. Oysa bu romanda karşımıza çıkan kişi sahnelerin büyülü dehasından çok daha fazlası; Agnes’in kocası, Hamnet’in babası, Susanna ve Judith’in babası, Eliza’nın ağabeyi, Mary ve John’un oğludur.
Bu romanda bir trajedi ustası Shakespeare’in yükseliş hikâyesini değil, daha çok bir annenin tek başına ayakta kalma mücadelesini okuyoruz. Tarih onu “Shakespeare’in karısı” diye anarken, bu satırlarda biz Shakespeare’i “Agnes’in kocası” olarak görürüz.
Roman bende özellikle kardeşlik duygusu üzerinden derin bir yara açtı. Hayattaki en kıymetli varlığım olan kardeşimle kurduğum bağı, onu kaybetme ihtimalinin ürpertici düşüncesini, çocukluğumuzun kırılgan ama güçlü ortak hafızasını yeniden hatırlattı. Judith’in çaresizliğinde kendi korkularımı, suskunluğunda kendi içime gömdüğüm endişeleri buldum. İkizim olmasa da, kardeşinin kaybını iliklerimde hissettim.
Bu hikâye, kaybın yalnızca öleni değil, geride kalan herkesi nasıl dönüştürdüğünü gösteriyor. Bir annenin yasını, bir babanın suskunluğunu, bir kardeşin yarım kalmışlığını…
“Judith bir gün annesine eskiden ikiz olup artık olmayanlara ne dendiğini soruyor. Evliysen, diye konuşmayı sürdürüyor Judith, ve kocan ölmüşse, dul okuyorsun. Anne babası ölen çocuklar öksüz oluyor. Benim gibilere ne deniyor ki?
- Bilmem, diyor annesi.
- Belki de bir şey denmiyordur, diyor Judith.
- Belki de, diyor annesi.”
BüşraErenbaş
, bir kitap okuduPuan vermedi·392 syf.·
6 günde okudu
·Okunma: 18 Şubat 2026 02:06
·2026 5. kitabı
