Kara toprak, sevgili Toprak Ana, hepimizi sinesinde barındıran sensin! Bizlere mutluluk veremeyeceksen neye yarar senin Toprak Ana oluşun? Dünyaya niçin geliyoruz? Biz senin çocuklarınız, bize mutluluk ver, bizi mutlu kız Toprak Ana!
... Nasıl olur da bir başka insanı içinde hissedebilirdi? Onu gördüğü an, sahip olduğunu sandığı bütün organlarının aslında ne kadar bağımsız ve başına buyruk olduklarını bir kez daha anlıyordu. Yıllardır beraber yaşadığı kalbi artık kendisini dinlemiyordu, beyni desen çoktan olay yerini terk etmişti. Ama adam her şeyden çok emindi. Tüm hücrelerinin kendisini terk edeceğini bilse bile, onu gördüğü anları dünyada hiçbir şeye değişmezdi. Bundan daha fazla dopamini vücudunda salgılatan başka bir fizyolojik fenomen bilmiyordu.