Kapı açıldı, "Ekselanslarıdır." diye düşündüm. Kâğıtlarla birlikte sandalyeden fırladım fakat oydu, ta kendisiydi! Azizler gibi giyinmişti! Elbisesi beyazdı, kuğu gibiydi; Tanrı aşkına, ne muhteşem! Güneş gibi baktı, gerçekten güneş! Selam verdi ve dedi ki: "Babam yok mu?" Ah, ah, ah! O nasıl bir ses! Kanarya, sanki kanarya!