Bukett
@Bukette
Öğrenci
84 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Kitaplığımda dururken birçok kez göz göze gelip beni düşüncelere daldıran bir kitaptı. Düşüncelere daldırmasının sebebi ise daha önce okumuş olduğumu hatırlamak ama içeriğini asla hatırlayamamaktı. En sonunda başlamaya karar verdim. İlk sayfalarını okurken hatırlamaya başladım ve bu şekilde okumak çok keyifliydi.
Yusuf Atılgan'ın ölümünden önce yazmaya başladığı ve tamamlamadan bıraktığı bir kitabıymış. Kitap üç bölümden oluşmakta (Duruşma,yargıç ve tanık) ama yazarımız dört bölüm (sanık) olmasını düşünerekten başlamış kitaba.
Kitap Milli Mücadele döneminde Manisa'nın bir köyünde yaşayan iki gencin (Ali ve Selim) dostluğunu ve bu dostluğun düşmanlığa dönüşmesini anlatıyor. Selim'in Ali'ye karşı içinde biriktirdiği öfkeyi anlayabilsemde bu derecede bir öfke olması biraz anlamsız geldi. Belki de son bölüm yazılmış olsaydı bu öfke daha da anlaşılır olabilirdi, bilemiyorum...
Kitap Kadir'in güzel bir sözüyle son buluyor. "Hiçbişey olmaz, bunca patırtıda canımı almayan Tanrı bizi kayırır. Korkma."
Keşke yazarımızın ömrü yetseymiş ve bize son bölümü okuma keyfini de sunsaymış. Rahmetle uyu güzel insan.
Okuması güzel bir kitaptı hatta o köy hayatını, üzüm bağlarını, çete yaşantısını okuyunca Yaşar Kemal'in İnce Mehmet kitabı aklıma geldi. Serisini daha tamamlamış olmasamda ilk kitabını çok severek okumuştum.
Mutlaka okuyun derim.
Kitapla kalın..
Bu serinin 3. Kitabı olarak Caravaggio’yu seçtim. Caravaggio’nun eserlerinde arka planları hep koyu renkli olarak görüyoruz, parlaklığıyla da gerçekçiliği ortaya koyuyor. Zaten Caravaggio ‘karanlıklar prensi’ olarak da anılıyormuş. Eserlerine sadece göz atıp geçemiyorsunuz, ayrıntılarıyla birlikte dakikalarca eseri incelerken büyüleniyorsunuz.
“Onun resimlerinde yoğun siyah alanlar, en depresif kompozisyonlarda bile yüzeysel bakıldığında bir ‘karadeliktir’, hak ettiği zamanı vererek bakıldığında ise resimdeki ‘gerçekleri açığa çıkaran’, ‘aydınlanma hali yaşatan’ en önemli ve renkli parçadır. “
Bu kitabı okuyarak Caravaggio’nun üretkenliği, dünya görüşü ve eserleri hakkında derin bir fikir sahibi oluyorsunuz.
“Siyahın her rengi ‘yuttuğu’ ileri sürülür. Oysa Caravaggio resimlerinde siyah her şeyi yaratır. Bir Caravaggio resminde kullanılan en silik renk tonu bile siyah sayesinde öne çıkar. Hatta Caravaggio’nun siyahı, izleyenin resmin karşısında daha uzun kalmasını sağlar. Yarattığı gizem duygusunun yanı sıra kompozisyonun özünde saklı olan nüasnlar, resmin özü, siyahların içinde, gölgelerin arasında cereyan eder ve bu durum Caravaggio’nun ilk dönem yapıtlarından son dönem yapıtlarına kadar hemen hepsi için geçerlidir. “
İlginizi çekiyorsa eğer bu serinin kitaplarına bir göz atmanızı tavsiye ederim. Herkesin anlayabileceği sade bir dille yazılmış. Şimdiden iyi okumalar dilerim..
Michelangelo'nun çocukluğunda yalnız, içine kapanık bir karaktere sahip olmasıyla resme ilgisi artıyor, on üç yaşında bir atölyeye çırak olarak giriyor ve hikayesi bu şekilde başlıyor.
(İlk resmi: Aziz Antonius'un Azabı)
Michelangelo sanat eserlerini araştırmak üzere çıktığı seyehat ve görüşmelerinden etkilenerek hümanist akedemi anlayışıyla haşır neşir oluyor ve bu alandan ilerleyip araştırmalar yapıyor.
Anatomiye oldukça çalışarak uzmanlaşıyor.
Ressamlığının yanı sıra heykeltraş ve mimarlığıyla çok yönlülüğünü ortaya koyuyor.
En beğendiğim eseri ise "Sistine Şapelinde görünüm (Vatikan Sarayı)" dür. Bu eserin de kutsal kitabın yaratılış bölümünde geçen görkemli olayın tasvir edildiği görülür. Üç yüzden fazla figür yer alıyor ve dört yıl yapımı sürüyor. Son yargı (Mahşer) olayıyla da eserini sonlandırıyor.(1534) İnanılmaz bir sanat...
Michelangelo pek çok sanatçının sağken göremediği değeri ve hürmeti gördü. Her sanatçı Michelangelo kadar şanslı değildi...
Bu arada günümüze ulaşan Michelangelo'nun portrelerine bakıldığında burnunda bir eğiklik gözüküyormuş ben anlamamıştım ama dikkatli bakılınca farkediliyor. Bunun sebebiyse de açıksözlülüğüyle yaptığı bir eleştiridir.
"Masaccio'nun fresklerini incelemeye gittikleri bir gün Michelangelo'nun eleştirileri yüzünden ikili arasında ciddi bir kavga çıkıyor ve Michelangelonun burnu kırılıyor"
Böyle de bir bilgiyi vermek istedim :)
Sanat konusunda, resim teknikleri ve terimleri hakkında bilgisi olmayan ama Van Gogh'u tanımak ve hayatına daha yakın gözle bakmak isteyen, sanat eserlerini merak edip incelemek isteyenler için çok uygun bir kitap.
Van gogh küçük yaşlarda yatılı okula gönderildiği için istenmediğini düşünerek depresyona giriyor ve bundan sonraki hayatı da pek parlak geçmiyor. Ailesi her ne kadar destek olmaya çalışsa da psikolojik açıdan çok yıpranmış, melankolik olan Van Gogh o destekten uzun vadede fayda görememiş ve çevresindeki herkesi yavaşça kendinden soğutmuş.
O dönemin sanat anlayışı farklı olduğu için kendi sanatını bir türlü anlatamamış, kazandıramamış. 10 yıllık sanatı boyunca sadece bir eserini satabilmiş. Umarım Van Gogh şu an gördüğü değeri hissedebiliyordur...
(Kitapta kardeşi Theo'ya yazdığı mektuplardan bahsediliyor. Çok merak edip araştırdıktan sonra bu mektupların derlenip kitap haline getirildiğini gördüm. Bir an önce alıp onu da okumak için sabırsızlanıyorum.) 
Theo'ya Mektuplar
Üniversite için yeni bir şehre giden Berger'in hikayesini okuyoruz. Ailesinden uzak yabancı bir şehir... Hayata uyum sağlamaya çalışması, yetişkinliğe olan ilgisi ve 'çocuk' lakabından kurtulma isteği onu bir boşluğa sürüklüyor. Derslerinden vazgeçmiş bir amacı olmadan ortalıklarda gezinirken hayat karşısına 13 yaşındaki kızıl hastalığına yakalanan çocuğu çıkarıyor. Bununla birlikte içindeki umut yeşeriyor, kaldığı yerden derslerine, çalışma isteğine devam etmek istiyor.
Hayat da yeşeren bu umudu soldurmak için hiç zaman kaybetmiyor.
"Çocuklar bu hastalıkları yeniyor, yetişkinler ise onlara yeniliyor."
Zamanında benim de yaşadığım (farklı şehir, yeni hayat, yalnızlık vs.) hisleri okuyarak ve keyif alarak okumaya başladığım bir kitap oldu diyecekken, ilerleyen sayfalarda okurken beni rahatsız eden birkaç kısım oldu. Okuyunca siz de anlayacaksınızdır hangi konudan bahsettiğimi.
Yine de okumanızı tavsiye ederim güzeldi.
