…artık o kadar zor geliyor ki bu, belki de insan her şeyi içine atmaktan boğuluyor zamanla…Artık kamaramda duramıyorum o… o tabutun içinde… artık yapamıyorum… öte yandan insanlara da katlanamıyorum, çünkü bütün gün gülüyorlar…Şu an bunu kaldıramam…
Nefret ettiğim bir şey daha varsa, o da insanların kendinizi berbat hissettiğinizi bildikleri halde neşeyle hatırınızı sorup, “İyiyim,” demenizi beklemeleridir.