Hayatımızın en güzel olayı, ard arda üç çocuğu muzun dünyaya gelmesidir. Sağlıklı idiler, su damlala gibi birbirlerine benziyorlardı. Bugün ise, onların doğ munu düşündükçe yüreğim sızlıyor. Koyun gibi, her onse kiz ayda bir çocuk dünyaya getirmeye ne gerek vardı? Baskaları gibi çocuklarımı üç dört sene arayla doğursaydam ya ! Belki o zaman o isler gelmezdi başıma. Hiç doğurmasam da olurdu. Ah yavrularım ah! Acılarınıza dayanama diğim için böyle konuşuyorum, saçmalıyorum. Bir anayım ben, bir ana...
Gözlerim doldu son bolume doğru. Olaylara mi uzuleyim yoksa yazarin betimleme gucune mi hayran kalayim... her bakimdan dolu dolu bir kitap. Kendimi koyde, bugday ekerken, bicerken, yagmur altinda islanirken hissettim. Yagmuru hissettim. Aliman in son hali gozumde canlandi. Nasil bir anlatim bu boyle. Harika bir betimleme yetengiyle karsilacaksiniz. Muthis bir kitap. Mutlaka sans verip okuyun derim...