"Seni suçlamıyorum Martin. Lütfen bunu unutma. Aramızdakiler bir hataydı. Babamla annemin de söylediği gibi biz birbirimiz için yaratılmamışız. İşin bu noktaya gelmesinden ikimiz de memnun olmalıyız, çünkü çok geç olmadan durum anlaşıldı."
Herkesten, kendinden bile utanabilir, ama benden utanmasın. Tanrıya dilediği gibi açılıyor ya... Neden, onun uğruna nelere katlanabileceğime hâlâ anlamadı? Neden beni tanıyamıyor, bütün olanlardan sonra anlamamaya nasıl cesaret ediyor? Onu temelli kurtarmak istiyorum. Varsın bana nişanlısı gözüyle bakmasın. Bir yandan da bana onursuz görünmekten korkuyor; ama size açılmaktan korkmadı, Aleksey Fyodoroviç. Ben neden bunu hak edemedim?
-Senden şunu sorabilir miyim ağabey: İnsanların çevrelerine bakarak, bunlar arasında, yaşamaya layık olan ve olmayanları seçmeye hakkı olabilir mi?
-Bunda değeri göz önüne almaya hiç gerek yok. Bu sorun insan yüreğinde çoğu zaman değere bakılarak değil, başka, daha doğal nedenleri uyularak halledilir. Bunun hak olup olmamasına gelince; istemek herkesin hakkıdır
-Başkasının ölümünü istemek de mi?
-Ölüm olması durumu değiştirmez. Mademki bütün insanlar böyle yaşıyor, hatta başka türlü yaşamaları olanaksız; kendi kendimize aldatmak niye?