Sırtımda taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasılda delinmez küfen?
Ebedi olsun urbası kefen!
Kursa da boşluga asma köprü, fen,
Allah derim, başka hiç bir şey demem!
…insanlar, çoğu hayvan gibi, ihtiyaçlarının nasıl ve ne zaman karşılanacağını ve bir sonraki adımın ne olacağını bildiklerinde gelişirler. Hepimiz hayatımızda bir dereceye kadar öngörülebilirliği severiz.