"Hani, şu masada iki kişiyiz belki ama varlığın bir şehir kadar kalabalık hissettiriyor bana. Hem de her bireyini fikriyle, aklıyla, gülümsemesiyle kendime yakın bulduğum bir şehir."
Edip Canseverin şiirlerini okurken Tomris Uyar’ı düşündüm durduk yere. İnsan kıskanıyor onu. Turgut Uyar sevmiş onu, Edip Cansever, Cemal Süreya. Bütün güzel kelimeler satır olmuş şiir olmuş onun için. Birinin güzel sözlerine ilham olmak, en önemlisi bu kadar güzel sevilmek hem de üç şair tarafından. Gel de kıskanma. Keşke Edip bu güzel sözlerinden birini bana yazsaydı. Kalmadı artık sizlerden. Kimse güzel sevmiyor. Koymuyorlar gözlerinin önüne bir çift göz, oturup şiirler yazmıyorlar. Hayallerin yerini başka haller almış. Kimsenin kimseye iki güzel kelime edecek vakti yok.