Burcu Sevindik
@Burcuhba
224 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Ertesi gün hiç kimse ölmedi. Kitabın başı ve sonu bu. Araya sıkıştırdığımız notlar anladıklarımız ve acaba yazar bunu da düşünmüş müdür ya da düşündürmek istemiş midir diye aklımızdan geçenlerle biz de üzerine bir kitap yazabiliriz. Ölüm bu kadar acılı olduğunu bilse belki de gerçekten ertesi gün kimse ölmez. Peki kimsenin ölmemesi bir çözüm olur muydu? Kitabın türü spekülatif kurgu. Bu tarz kitaplar fazla okuduğum söylenenemez. Ama okumam gerektiğine inandırdı bu eser. Bu tarz kitaplar araştırmadan ziyade, kurgu için geniş bir hayal gücüne ihtiyaç duyar. Bu da diğer türlerden daha zor kılar. Çünkü okuyan insan soracak, itiraz edecek olayın her bölümünün orantılı ve dikkat çekici olması gerekir. Yazar da belli ki bu işin ustası. Virgül ve nokta dışında noktalama işareti kullanmadığı için bazı yerlerde daldığım, olaydan uzaklaştığım oldu. Tabi bu dönemde aklımdaki şeylerin karışık ve yoğun olması da etkiliyor olabilir. Ayrıca yazar bilgi birikiminden bizi her sayfasında nasiplendiriyor diyebilirim. Spoiler vermek veya konuyu anlatmak çok sevdiğim şeyler değildir oralara pek giremem. Ancak sonunda etkilenip, başına tekrar bakacağınızı söyleyebilirim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Popüler kültürün beni yanılttığı bir kitap diyebilirim. Bana hissettirdiği ilk şey ‘yazarın kafası fazla karışmış’ oldu. Yazar hangi konu hakkında yazacağına tam olarak odaklanamamış hissini verdi. Bu kitabın beni çekmesinde ki en büyük neden Türk kadın yazar olmasıydı. Yazar erkek ve kadınlarla ilgili iyi gözlemlere yer vermiş. Kadın haklarına güzel noktalardan değinmiş. Ancak dili pek iyi kullanmadığını ve bir sürü imla hatasıyla karşılaşabileceğinizi söyleyebilirim. Kitap için baya araştırma yaptığını değindiği tarih konularından belli ediyor. Ancak tarihi kurgulayıp hikayeleştirince araştırmaları gölgede kaldı diyebilirim. Kitabın ilk sayfasında tarihi kişileri yansıtsa da tarihi kronolojik bir sıralama yok derken zaten okuyucunun kafasını başta karıştırıyor. Ve romanda yazar sürekli konuya girip sorular sorup yorum yaparak akışı bölüyor. Buda akıcılığı açısından olumsuz ve rahatsız edici bir izlenim veriyor.Dinlerin tarihini konuşurken Müslümanlığa da tarafsız değinir diye düşündüm ama bunu da yapmadı belki de yapmaktan çekindi ona pek yorum yapamıyorum. O konuda bizler kendimize yorum yapmalıyız acaba yazarlarımız, tarihçilerimiz, araştırmacılarımız vs. neden çekiniyorlar?
Aslında yeni okumamakla birlikte sürekli sürekli okuduğum kendimi bulduğum başucu kitabım diyebilirim. O dönemde bu kadar cesur nasıl olunur diye soruyordum kendime. Görüşler konusunda o dönemin bu dönemden daha aydın daha açık olduğunu bilmezken tabi. Ben bu dönemde bu görüşleri savunan bir öğrenci olarak ortaokulda lisede derslerden atılıp dışlandığımı düşününce ohh ne güzel demiş içimdekileri bir dörtlüğe nasıl sığdırabilmiş derim her dörtlüğünde. Ömer Hayyam’ı anlatmaya gerek var mı? ‘Kim demiş haram nedir bilmez Hayyam?’ Kesinlikle her dörtlüğünü ezberletecek kadar önemlidir Ömer Hayyam.
Aslında kendimi inceleme yapmak için yeterli görmüyorum. Ancak ileride bu notlarımı okuyup değerlendirmek istediğim için bir inceleme de ben yazıyorum. Bu kitapta günlük yaşantımızda görmezden geldiğimiz küçük hataların, küçük yanlışların aslında bilinçaltımızda yer eden davranışlarımızı simgelediğini bol şaşkınlıklarla görmeniz mümkün. Bu kitap bana sürekli yanlış vapura binmemin bile anlamını gösterdi diyebilirim. İnsanlara, kitaplara, olaylara, arkadaşlarına ya da birçok şeye bakış açınızı genişletecek bir kitap olduğunu düşünüyorum. Bu kitap insanı anlamak isteyen her bireyin Freud’un görüşlerini incelemesi gerektiğini bir kez daha düşündürdü.
