Albertine’in hatırası bütün mevsimlerle ilintili olduğundan,felç geçiren bir ihtiyarın okumayı yeniden öğrenmesi gibi,benim de hepsini baştan öğrenme pahasına da olsa , bütün mevsimleri unutmam gerekirdi ; evrenin tamamından vazgeçmem gerekirdi. Albertine’in ölümünü bana unutturacak tek şeyin benliğimin ölümü olduğunu düşünüyordum ama bu imkansızdı.
Sadece kendini seven bencil biri olmayacaksın ama önce kendini sevecek kadar bilinçli yaşayacaksın. İnsan kendine beklemediği hiçbir duyguyu karşısındakine besleyemez. Kendini sevmeyen insan başkalarını sevemez. Hissettiği duygunun sevgi olduğunu iddia etse de bu sevgi değildir. Kendini değersiz gören biri,kurduğu her ilişki biçiminde fazla fedakarlık yaparak onaylanma çabasına girer. Bu yorucudur ve tüketir. Karşı taraf ise gördüğü fazla ilginin bir süreliğine tadını çıkarsa da çok geçmeden bu durumdan sıkılacaktır ve geriye bir söz kalır :
“Yapmasaydın!”