Büşra kaya
@Buskaya11
Geminin mutfaginda ölmeyi bekleyen ıstakozlar için Titanik'in batmasi bir mucizeydi. Kiminin felaketi kiminin mucizesi olabiliyor.
önlisans
43 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Ve geceleri bakarsın gökyüzüne,her şeyin çok küçük olduğu gezegenimin nerede olduğunu söyleyemem sana böylesi daha iyi yıldızım herhangi bir yıldız olsun senin için böylece gökyüzündeki bütün yıldızlara bakmayı seveceksin onlar senin hep dostum olacak..
Yüreği büyük küçük prensim,gökyüzünde parıldayan sarı çarlar sensin,boynuna atkısını dolamış birini görsem anımsayacağım sensin. Çiçeğini rüzgar savurmasın diye fanusta besleyen o ince ruh sensin,sensin büyüklerin işlerine akıl sır erdiremeyen çünkü naiftir yüreğin. Bir çiçeğim kaç yaprağı olduğu ilgilendirmez seni onları nasıl korur kollarım diye düşünürsün.
Senin ülken o kadar küçüktür ki hangisi olduğunu bilemeyiz,o yüzden parıldayan tüm yıldızlar dostlarımızdır. Hepsinde seni ararız,bir gün ıssız bir adaya düşersek ve tepemizde parıldayan bir yıldız varsa bize mutlaka yol gösterecek,dostluk
edeceksindir …
Heart Math Enstitüsünün araştırmasına göre ekg [kalp atışının elektriksel yoğunluğu ] eeg [beynin elektriksel yoğunluğu] na göre 60 kat daha fazladır. Kalbin manyetik alanı beyninkinden 5000 kat daha güçlüdür. Bu yüzden kalbimizle beynimizle yaydığımızdan daha fazla enerji yayarız. Büyüdüğümü insanlara akıl vermek yerine kalbinin sesini dinle dedikten sonra anladım. Reddedilişler, hayırlar, istenmeyişler, belli bir süre aklımızı ve kalbimizi meşgul eder . Belli bir süre neden olmadı neden reddedildim diye düşündükten sonra hayat kaldığı yerden akmaya devam eder. Fakat acabalar insanın aklını fare gibi kemirir ve insanın söyleseydim belki daha farklı olurdu düşüncesi yer bitirir. Kalbimizle inandığımız şeyler tam anlamıyla gerçekleşecektir. Doğru isteyelim doğru dileyelim inanç dağları yerinden oynatır...
Puan vermedi
Tesadüf seni önüme çıkarmasaydı...
Tesadüf bu kitabı önüme çıkarmasaydı,sevdiği kadın hayatından çıktıktan sonra da onun hatıralarıyla bir ömür geçiren,ona olan sevgisi merhameti ve aşkı asla kaybolmayan bir erkeğin var olduğuna ihtimal bile vermeyecektim.
Bu hikayenin böyle bitmesini kabullenemediğim için sonunu okumaya dayanamayan ben,
Raif Efendi'nin bu güzel aşkın meyvesine bir kez bile dokunmasına fırsat vermeyen Sabahattin Ali...
İnsan bazen anlatmak ister. Kendini,içindekilerini acılarını gözyaşlarını.. ona yük olan her şeyi.
Mrs. C. nin yaşadıklarını ben dinleseydim konuşmanın sonunda hiçbir şey söylemeden durabilirmiydim bilmiyorum. En acısı da o 24 saatin üzerinden 24 yıl geçmesine rağmen hala dün yaşanmış gibi acıyla ve korkusuzca anlatıyor olması... yaşlanmak,geçmişten artık korku duymuyor olmaktan başka bir şey değil zaten.
Bir Kadının Yaşamından Yirmi Dört SaatStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,7bin okunma
Meleknaz,Zilan,Nergis ve binlerce farklı isim. Isimler farklı ama acı aynı...
Doğduğun toprak,sahip olduğun hüviyet,mensubu olduğun bir din yüzünden sana adeta insandışı bir varlıkmış gibi muamele eden zalimler. Insanın doğduğu toprakları seçememesinin cezasını niye yine insan çekiyor? Bir imtihan mi , kader mi başka bir şey mi ?
Çaresizliğin,korkunun,ümitsizliğin,güvensizliğin hakim olduğu bir ruhu,bedeni kim iyleştirebilirdi ki? İçlerinde vicdanın merhametin zerre kırıntısı bulunmayan insanlar sana hükmederken sana kim yardım edebilirdi ki..
Kızların içinde kaldığı kampı okurken onlara tecavüz edenlerin o kötü kokularına kadar her şey bir film gibi canlandı gözümde. Ben olsam ne yapardım diye düşündüm durdum. Galiba ben de kaderime teslim olmayı seçerdim.
Sabah başlayıp gün içinde bitirdiğim aslında bir an önce bu kabus gibi olayların bitmesini istediğim bir yandan da kurtuluşa erdiklerine şahitlik etmek istediğim bir kitabın sonuna geldim. Galiba kendi içimdeki çoğu zararlı düşüncelerin de sonuna geldim.
