Rümeysa Büşra Akın
@Busra2024
Kitap okumanın değerini keşfetmeye başlayan biriyim.
Şu anda okuduğu kitaplar
Reklam
Bozkırın Kalbinde Bir Özgürlük Şarkısı·80 syf.·
Cengiz Aytmatov ’un bu eseri için "Dünyanın en güzel aşk hikayesi" denmesi boşuna değil. Ama buradaki aşk, öyle pembe dizilerdeki gibi vıcık vıcık bir şey değil; bildiğin ter, buğday çuvalı ve bozkırın tozu kokuyor.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, aşkın kelimelerle değil, sessizlikle inşa edilmesi. Daniyar, savaştan yaralı dönmüş, içine kapanık, fakir bir adam. Cemile ise hayat dolu ama kocası savaşta olduğu için toplumsal bir hapishanenin içinde. Onları birbirine bağlayan şey; beraber taşıdıkları buğdaylar ve Daniyar’ın o meşhur şarkıları. Bugünün dünyasında her şeyi "hızlıca" tüketiyoruz, aşkı bile bir mesajla bitiriyoruz. Oysa Daniyar ve Cemile’de aşkın sabırla, paylaşılan yükle ve ruhun ruhu duymasıyla nasıl devleştiğini görüyoruz.
Cemile’nin hikayesi aslında büyük bir başkaldırı. O dönemde, kocasını bırakıp gitmek demek; tüm köyü, aileyi ve "namus" denilen o katı kuralları karşına almak demek. Aytmatov burada Cemile'yi bir "asi" olarak değil, kendi hakikatini bulan bir kadın olarak anlatıyor. Günümüzde hala "elalem ne der?" korkusuyla sevmediği hayatları yaşayan o kadar çok insan var ki... Cemile, 1940’ların Kırgızistan’ında o cesareti göstererek aslında bugünün modern insanına "Kendi hayatının dizginlerini ne zaman eline alacaksın?" diye soruyor.
Hikayeyi küçük Seyit’in gözünden okumamız ise işin en naif kısmı. Seyit, yengesinin bu yasak aşkına kızmak yerine, o aşkın içindeki o saf güzelliği görüyor ve onu resmediyor. Bu da bize şunu öğretiyor: Gerçek sevgi, en katı kalpleri bile yumuşatacak ve sanata ilham verecek kadar güçlüdür.1000Kitap
8/10
2024 11. kitabı
Cengiz Aytmatov ’un bu eseri için "Dünyanın en güzel aşk hikayesi" denmesi boşuna değil. Ama buradaki aşk, öyle pembe dizilerdeki gibi vıcık vıcık bir şey değil; bildiğin ter, buğday çuvalı ve bozkırın tozu kokuyor.
Kitapta beni en çok etkileyen şey, aşkın kelimelerle değil, sessizlikle inşa edilmesi. Daniyar, savaştan yaralı dönmüş, içine kapanık, fakir bir adam. Cemile ise hayat dolu ama kocası savaşta olduğu için toplumsal bir hapishanenin içinde. Onları birbirine bağlayan şey; beraber taşıdıkları buğdaylar ve Daniyar’ın o meşhur şarkıları. Bugünün dünyasında her şeyi "hızlıca" tüketiyoruz, aşkı bile bir mesajla bitiriyoruz. Oysa Daniyar ve Cemile’de aşkın sabırla, paylaşılan yükle ve ruhun ruhu duymasıyla nasıl devleştiğini görüyoruz.
Cemile’nin hikayesi aslında büyük bir başkaldırı. O dönemde, kocasını bırakıp gitmek demek; tüm köyü, aileyi ve "namus" denilen o katı kuralları karşına almak demek. Aytmatov burada Cemile'yi bir "asi" olarak değil, kendi hakikatini bulan bir kadın olarak anlatıyor. Günümüzde hala "elalem ne der?" korkusuyla sevmediği hayatları yaşayan o kadar çok insan var ki... Cemile, 1940’ların Kırgızistan’ında o cesareti göstererek aslında bugünün modern insanına "Kendi hayatının dizginlerini ne zaman eline alacaksın?" diye soruyor.
Hikayeyi küçük Seyit’in gözünden okumamız ise işin en naif kısmı. Seyit, yengesinin bu yasak aşkına kızmak yerine, o aşkın içindeki o saf güzelliği görüyor ve onu resmediyor. Bu da bize şunu öğretiyor: Gerçek sevgi, en katı kalpleri bile yumuşatacak ve sanata ilham verecek kadar güçlüdür.