Biliyoruz ki mektep, öğrenme yeridir.Hayatta her gün yeni şeyler öğrenmedeyiz.Lâkin hayat, hadiselerinin sahip olduğu çokluk gözü ile ele alındığı zaman, mektep değildir.İsterseniz hayata da mektep deyiniz.Ancak hayat çok gayeli öğretim yapar, mektep ise tek gayeli öğretim yapar;hayat hâdiselerinin mânasız,ne sebebi ve ne de hikmeti anlaşılmaz çokluğundan kurtararak zihinleri mânalı ve tatmin verici birliğe ulaştırır.Böylelikle,insan iradesine takip edeceği istikameti gösterir ve birliğe götüren her hareket gibi ruhu sonsuzluğun sevgisine kavuşturur.Bu sebepten denebilir ki mektep,mâbeddir.
Kendilik sevinci.Varlığına,payına ve yazgısına tüm bahşedilenlere razı olan.Kusurlarla,eksiklerle, hatalarla dahi tamamlanan.Ne özsevicilik ne "amor fati" klişesi.İnsanın kendine,payına ve yazgısına razı oluşu.Var olma külfetine bedel bir varoluş teşekkürü.
Kötü deneyimler, varlığımızdaki eksikliklerin tekâmül vesileleridir.Bir harfi onlarca kez çizdiren öğretmen gibi davranıyor hayat.Nasipsizlere aynı ödevi ceza gibi,düzelene kadar tekrar ettiriyor.Azmedenlere ise hakkını veriyor.Hayatın soruları en zor yerden gelmiyor, zorlandığımız yeri en zor sanıyoruz yalnızca.
Kaygı, şefkat,hırs,kibir,itibar nerede zorlanıyorsak onu koyuyor sınav diye önümüze.Azmet,aş ve geç diyor bunları.Parmakların neyde ısrar ettiğine göre veriyor notunu hayat.Ne parmaklarıyla birilerini ispiyonlayanları ne de hırsla parmak kaldıranları başarılı sayıyor.Parmaklarındaki kalem nasırlarından seçiyor gerçek talebesini.