İnsanın tek gerçek özgürlüğü yalnızlığıdır. Ve yalnızlığı küçük düşürense bağımlılıklardır. Aşklar, alkol, nikotin, ahlaki değerler, uyuşturucular. Hepsi de birer pranga olabilir her an insanın ayağına. Zevk veren prangalar.
Biz insanlar, acımız acıdığı için medenileşmiştik. İkisini de yaparken utandığımız için icat etmiştik yasaları, evlilikleri. Aslında yaratıcının hayalinde yoktu medeni bir dünya. Biz istemiştik suların durulmasını. Kanın durmasını. Başımız ağrımaya başladığı için kadınların orgazm çığlıklarını duymaktan, yavaşlatmak için tecavüzleri, inşa etmiştik hapishaneleri. Biraz televizyon seyretmek yeter. Birkaç saat. Fazla değil!.. Zor değil insanın dünyanın sonu olduğunu anlamak!
Çok hızlı bir ilerleme kaydediyordum. Uykum yavaş yavaş saklandığı yerden kendini göstermeye başlamıştı. Ayakkabılarımı boyuyor, trafikte önümdeki arabaların şoförlerine sinirleniyordum. Sıradanlığa ulaşmama az kaldığının farkındaydım. Kalabalığı bir yorgan yapıp üstüme örtmektense, yorganın ipliklerinden biri olmak istiyordum. Sadece yalnız kaldığı zamanlarda kendini öldürmeyi düşünen sıradan bir adam olmak istiyordum. Herkes gibi...