"Her şeyi sanki sadece benim için varmış gibi algılıyor, her şeyle yeniden coşkuyla bütünleştiğimi hissediyordum. Etrafimı saran karanlık ağaçlar bana fısıldıyordu ve ben onları seviyordum. Yıldızlar yukarıda pırıldıyor ve ben onların aydınlık selamlarını soluyordum. Bir yerlerde söylenen şarkıları işitiyor ve benim için söylendiklerini düşünüyordum."
Toplumu sevmezdim, çünkü sevilecek hiçbir yanları yoktu, menfaat uğruna başlarını eğmiş kitlelerdi. Kaçık ve saldırganlar arasında yaşıyorduk, derin bir uykudaydık.
"Bir protesto yürüyüşüydüm tek başıma."