...İnsan bir aşağı bir yukarı gidip geliyordu ve onunla birlikte düşünceler de bir aşağı bir yukarı gidip geliyordu,sürekli gidip geliyordu. Fakat sonuçta düşüncelerin de,ne kadar herhangi bir özden yoksunmuş gibi görünürlerse görünsünler,bir destek noktasına ihtiyaçları vardır...
İlk kurallarını her çocuk öğrenebilirdi,her beceriksiz onunla şansını deneyebilirdi,ama öte yandan aynı oyun,o değiştirilmesi olanaksız sınırlılıktaki kare içerisinde ustalardan oluşma özel bir tür üretebiliyordu.
Hayatım boyunca tek bir düşünceye saplanıp kalmış,monoman insanların her türü hep dikkatimi çekmiştir, Çünkü BİR İNSAN KENDİNİ SINIRLADIĞI ÖLÇÜDE SONSUZLUĞA DA YAKLAŞMIŞ DEMEKTİR.
Hem ayrıca bu dünyada bir zamanlar bir Rembrandt'ın,bir Beethoven'in,bir Dante'nin ,bir Napoléon'un yaşadığı hakkında en ufak bilgisi bulunmayan birinin kendini büyük bir insan sayması son derece kolay değil midir?