Büşra karabulut
@Busrakkrblt
Asla gerçekleşmiyoruz.
Karşı karşıya duran iki uçurumuz biz — Cennet'i hayranlıkla izleyen bir kuyu.
Reklam
Huzurlu odamda, kederler içinde yazıyorum, şimdiye kadar olduğum, bundan sonra da olacağım gibi yapayalnızım. Merak ediyorum, acaba görünüşte pek bir değeri olmayan sesim, binlerce sesin özünü, binlerce hayatın kendini anlatmaya olan susuzluğunu, gündelik yazgısı içinde faydasız hayallerin, iz bırakmayan umutların tutsağı olmuş benimki gibi binlerce ruhun sabrını temsil ediyor olabilir mi.
Hissetmek – ne renktir acaba?
–Bir adam yaratmağa kalkıştım. Ona bir surat ve kader bulmak... Nereden bulayım? Kendimi buldum. Suratsız ve kadersiz adam şahlandı. Zincirlerini kırdı. Elimden kaçtı. Ben insanım. Beni arkamdan vurdu. Suratsız ve kadersiz adam benim suratımı takındı. Kalıbımı giyindi. Kaderimin içine yattı. (Bir an sükût) Benim de kaderim buymuş.
– Biz, bu dünyada her şey, Allah'ın birer meczûbuyuz. O, Allah, kemâllerin kemâli. O noktaya tutkun, bilerek bilmeyerek ondan onu istiyoruz. Bu yolu açan, bu ateşi bizde yakan o, biz değiliz. Biz Allah'ın muradı nispetinde kemâline bürünebiliriz. Fakat o,Allah olabilir miyiz? Allah gâyedir. Her varılan şey gâye olabilir mi? Yollar uzun, yollar sonsuz, yollar açık... Bilerek bilmiyerek Allah'a doğru yol almak vardır, varmak yoktur. Varabildiğimiz hiçbir şey, hiçbir ufuk Allah değildir. Allah sonsuzluktur. Hiç sonsuzlukla boy ölçüşmek olur mu? Hiç adetler, milyonlar ve milyarlar sonsuzla yarışabilir mi?
Reklam