Bsorr
@Busraorr
Bizlere oyun terapisinin hep sorunu bulmaya yardımcı rolü anlatılır ancak çözüme giden yol hep karanlık kalır. Danışman olarak bizim çocuğu yönlendirmemiz beklenir. Bu vakaya baktığımızda neredeyse tüm süreci Dibs’in yürüttüğünü söylemek mümkün. Bir oyun hayal edin , oynarken iyileştiren. Tek kelime ile harika bir kitaptı :)
Etkisinden uzun uzun yıllar kurtulamayacağım bir kitap. Saatler içerisinde bitti ve bittiğine üzüldüm. Neredeyse her 5 sayfada bir güzel satırların altını çizdim. Tadı hep damağımda kalacak bir kitap
Kitabı yarıladığımda pek de ilerlemediğini ve kısır bir döngü ile aynı şeyleri tekrar ettiğini düşünüyordum ki ikinci yarısında olaylar zinciri ortaya çıktı. Beklenmeyen sonu beni oldukça şaşırttı. Kitabın okuyucuya bırakılan yanı hâlâ aklımda soru işareti. “Acaba Cem de Gülcihan’ın oğlu muydu ??”
Kitabın başımdan sonuna dek hep bir olay bekledim “olağanüstü” bir olay. Ancak betimlemelerle başlayan kitap , betimlemelerle devam etti ve o şekilde bitti. Zweig ‘in diğer kitaplarına oranla daha sıkıcıydı.
Kırlangıç Çığlığı kitabındaki heyecanı bu kitapta yakalayamadım. Ahmet Ümit’in olay örgüsünü uzatmasına alışmış biri olarak olaylar çok kısa sürede çözülmüş gibi geldi .Yine de akıcı , güzel bir kitaptı
