Kendimizden yaptıklarımız için nefret ederken, kendimizi olduğumuz gibi nasıl sevebiliriz? Kendimizi olduğumuz gibi sevmezsek, şu anda hayatımızda olan muhteşem insanları nasıl sevebiliriz?
Bazen büyük, kalbi zorlayan zorluklar bizi uyandırır, değişime gitmemiz için cesaretlendirir ve sonunda bizi, bu noktaya ulaştığımız için hissettiğimiz suçluluk duygusundan kurtarır. Kusurlarımız her yana saçıldığında, ders almak iyileşmek ve şükran duymak için bunları yaşamamız gerektiği ortaya çıkar.
Bir ruh ancak bir benzerini bulduğu zaman ve bize, bizim aklımıza, hesaplarımıza danışmaya lüzum bile görmeden, meydana çıkıyordu... Biz ancak o zaman sahiden yaşamaya, ruhumuzla yaşamaya- başlıyorduk.
"Unutma: Tek bir önemli zaman vardır, o da şu an! En önemli an şu andır çünkü üzerinde gücümüzü kullanabileceğimiz tek andır. En önemli insan birlikte olduğun insandır çünkü hiç kimse bir başkası ile ilişkisi olup olmayacağını önceden bilemez. Ve en önemli iş de o kişiye iyilik yapmaktır çünkü insan yeryüzüne sadece bu yüzden gönderilmiştir!"