Büşra
@Busratan
Özlem bazen öyle olur ki, özleyen bile, özlemine ulaşamaz olur. Öylesine yoğun olur ki, kendisini duyanı bile aşar. Özlem kendinin de, özleyenin de, özlenenin de ötesine geçer. Özlem bütün dünyayı kaplar ve görülmez kılar.
Reklam
Özlem öyle olur ki, sanki dünyanın ortasında, her şeyi anlamsız kılan bir boşluk uzanmakta; gelip özleyenin de içinden bir kesit gibi geçmektedir. Özleyen bunu duyduğunda, bütün dünyaya sanki bir sisin ardından bakar gibi olur… Özlem her şeyi kaplayan boşluktur.
Özlem istemenin en temel biçimlerinden biri olduğu halde, kendisi istenmeyen bir duygudur; kendisinin olmamasını isteyen duygudur… Özlem kendi yokoluşunu ister; özlem yokolmadıkça vardır.
Her ölüm dünyada bir çatlak açar, bir boşlu bırakıp öyle gider her kişi: Öteki kişiler de şimdi o çatlağı kapatmakla, o boşluğu doldurmakla görevlendirilmiş hissederler kendilerini… Ama faydasızdır bu çaba. Çatlak kapanmaz, boşluk dolmaz; uğraşıp durur kişiler, kendileri de birer çatlak birer boşlu olana dek… Oysa önemli olan çatlağı açıkça görebilmek, boşluğu olduğu gibi yüklenebilmekti. Çünkü ölüm, onmaz; yaşam onarılamazdır.
Ben yok olamam. Ağlarım, tepinirim, çatlarım, çıldırırım, ölürüm, fakat yok olamam. Her şey benim olsun, vereyim, gökler, yıldızlar, gökteki samanyolu, ay, dünya vereyim. Fakat aklım bana kalsın! Aklım bana kalsın! Aklım!..
