"Ama"lardan sonrasını duymak istemiyordum hiç. "Ama"lar haindi.O ana kadar itinayla, kan ter içinde inşa ettiğim kumdan kalelere şişko, çirkin ayaklarıyla basıyor, her şeyi yerle bir ediyor,geriye karman çorman bir şey bırakıyordu.
Hepsi olabilirdi."Acaba" ile başlayan her ihtimal karanlıktı ama biz o ihtimallerin hep çok güzel, en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgıyla kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk.