Rabia
@Butimarkusuu
Şu anda okuduğu kitaplar
Çocukluğumun (ve gençliğimin) şehrinin üstesinden gelemedim, oraya hâlâ korunmasız, en ufak savunma yeteneğinden yoksun bir kafayla gidiyorum ve kendini ona tamamıyla teslim eden bir hissiyatla içine giriyorum.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yeni insanlar, hangi eğitim araçları ve yöntemleriyle eğitilirlerse eğitilsinler, ancak sözde eğiticiler olan ve asla bunun daha ötesine geçemeyecek eğiticilerinin cahilliği, alçaklığı ve sorumsuzluğu yüzünden yaşamlarının daha ilk günlerinde, ilk haftalarında, aylarında ve yıllarında eğitilerek mahvedilirler çünkü yeni insanın bu ilk günlerde, haftalarda, aylarda ve yıllarda gördüğü ve algıladığı her şey onun tüm gelecekteki yaşamını belirler. Hepimizin bildiği gibi, çoktan mahvolmamış ve bozulmamış tek bir hayat yaşanmamış, çoktan tahrip ve imha edilmemiş tek bir varoluş gerçekleşmemistir.
Özellikle de burada, içine doğduğum bu ölüm toprağında yuvamdayım ben ve bu (ölümcül) şehrin ve bu (ölümcül) çevrenin başkalarından daha fazla yerlisiyim ve şimdi bu şehirde dolaştığımda ve onunla bir iliskimin olmasını istemediğimden, çoktan beri onunla bir ilişkim olmasını istemediğimden, bu şehrin benimle hiçbir ilişkisinin olmadığına inandığımda, yine de içimdeki (ve bana dair) her şeyin ondan olduğunu, şehirle aramda her ne kadar korkunç olsa da ömür boyu sürecek, ayrılmaz bir ilişki olduğunu biliyorum. Gerçekten de içimdeki her şey bu şehir ve bu bölgeyle bağlantılı ve onlardan kaynaklanmakta, ne istersem yapayım ve düşüneyim, bu gerçeğin giderek daha şiddetli bir biçimde bilincine varmaktayım, günün birinde bunun bilincine o derece varacağım ki, bilincim olan bu gerçek beni mahvedecek.
Çünkü bendeki her şey, kökenim olan bu şehre teslim edilmiş.
Öğrenme ve eğitim şehrim Salzburg, benim için, güzel bir şehirden, katlanılabilir bir şehirden, çarpıtarak anlatırsam affedebileceğim bir şehirden başka her şey oldu. Bu şehir her zaman bana azap veren bir şehir oldu ve bir çocuk ya da bir genç olarak sevinç, mutluluk ve esenlik duymama hiç izin vermedi.
Derin derin akıl yürütmelere başladım ki bu maalesef alışık olduğum bir şeydi. Kendime yönelttiğim taciz, içimde varoluşuma ilişkin her daim mevcut olan o başlıca ithama odaklandı: Ben kendime sahici ve şüphe götürmez bir şekilde uyan hayatı bulamayacaktım.
