"Birini yalnızca ödünç alınmış nitelikler için severiz"
Pacal'a göre kendi [propre] niteliklerimizi bir kandırmaca oyunuyla başkalarının sevgisinden ödünç alırız. Bu nitelikler hiçbir şekilde bize ait değildir, yani üzerimize oturmazlar. Ayrılık bu nedenle zalimdir. Birden o çekici, akıllı, cömert veya komik insan olmaktan çıkarım. Gerçekten öyle olduğum için değil, ama senin gözünde öyleydim. Kimliğime dair kesinlik sarsılır. Benlik yanılsaması sırra kadem basar. Artık senin için bir hiç olan ben şimdi kimim?
Sevilen bir varlığın teselli edilemez kaybı sonrasında, o kadar derin bir eksen kayması yaşarım ki eskiden olduğum kişiye sadık kalmam artık mümkün değildir. Değişmek zorunlu hale gelir. Hakikat kaygısı nedeniyle, ama ayrıca yaşanması, edimlere kaydedilmesi dünyaya kendisini göstermesi gerektiği için, içerideki bu sapma, en derindeki bu değişme görünür olmalıdır. Artık ne diğerlerinin benim hakkımda sahip olduğu imaja sadık kalmam ne de alışıldık rollerimi üstlenmem mümkündür; çok değişmişimdir.
Öyleyse, kopuş vasıtasıyla kendiliğin ortaya çıkma ve gerçekleştirilme koşulları yaratılmalıdır. Olmak istediğimiz kişinin açığa çıkması, bir kukla veya fetiş olarak değil birinci tekil şahısta var olabilmek için kopmak. Başkalarının, özellikle de yakınların gözünde tüm o rahatsız ediciliği, hayal kırıklığına neden oluşu veya imkânsızlığı içinde kendi kimliğini sahiplenmek.