Rabia
@Butimarkusuu
Şu anda okuduğu kitaplar
O anda gördüm ki, benim için zorluk, her zaman, bende bırakılan izleri iade etmenin, içimde depolanmış her şeyi teslim etme arzuma rağmen hiçbir zaman gelmemiş olan bir tanrıya hesap vermenin bir yolunu bulmaktı.
Yine de alma yeteneğim, bir sebeple, beni yarı yolda bırakmamıştı:
Yaratıcı olmak için yanıp tutuşurken yiyip yutucu olmuştum ve görüyordum ki L'yi kıtalaraşırı yanıma çağırmamın nedeni de bu dönüştürücü işlevi benim yerime onun yerine getirebileceğine, beni, yaratıcı eylemin içine bırakacağına sezgisel olarak inanmamdı.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
İnsanları bir kere tanıdıktan sonra dış görünüşlerini anlatmak öyle zor ki; onların yakınında olmanın nasıl bir şey olduğunu anlatmak çok daha kolay geliyor.
Jeffers, belki de küçük çocuğun tam erişkin hale gemiş insanın içinde bir kere daha görünür olmasını sağlayabilsek, ana baba olarak görevimizi ölümcül bir hata ya da haksızlık yapmadan gerçekleştirebilmiş satabiliriz kendimizi, demek daha doğru olacaktır.
Biz zaten bir şeymişiz gibi yaparak gerçekten o şey oluruz. Bu hareketin diyalektiğini anlamak için, can alıcı bir olguyu, bu "dışarı" nın hiçbir zaman insanlar arasında takındığımız bir "maske" değil , simgesel düzenin kendisi olduğunu hesaba katmamız gerekir. "Bir şeymiş gibi yaparak",
"sanki bir şeymişiz gibi davranarak" öznelerarasi simgesel ağda belli bir yer ediniriz ve gerçek konumumuzu da bu dışsal yer tanımlar.
Eğer derinlerimizde bir yerlerde "aslında öyle olmadığımızı" düşünür, "oynadığımız toplumsal role" karşı içeriden bir mesafe koyarsak, kendimizi iki kere aldatmış oluruz. Nihai aldanma, toplumsal görünüşün aldatıcı olduğu düşüncesidir , çünkü toplumsal-simgesel gerçeklikte şeyler son tahlilde tam da neymiş gibi yapıyorlarsak odurlar.
