•21•
@Butimarr21
@hevi__jiyan, @engintemiz1000Kitap
'Yoksa çık giyin, ha yatını yaşa, kafana göre takıl diye vesvese veren ve çık hayat canlıdır güzeldir diye mi zannettik. Halbuki o sana vesvese verenlerin hayatınızı ne kadar cansızlaştırdığı ve hepinizi ne kadar çirkinleştirdiğini göremeyecek kadar kör mü oldunuz? Hem bir etrafınıza bakın şu bir avuç bile olmayan dünyaya gözünüzü iyicene gezdirin. Dünyanın her yerine iyice odaklanın kuzeyine, güneyine, doğusuna, batısına bakın her ne renkte ve ne inanışa sa hip olursa olsun o çeşit çeşit milletlere dil ayrımı gözel meksizin bir odaklanın. Neden hepsi okumaya değer ve rip milletlerine okumayı teşvik ediyorlar. Ya da hangi millet okumaya karşı çıkabiliyor, onu kendi nesline reva görüyor. Bulabilir misiniz bana böyle bir milleti? Bula mazsınız arkadaşalar! Çünkü Allahüteala emrettiği için hiçbir millet buna karşı gelmiyor, çünkü Allah emrettiği için okumak kötülüklerden korunmak için bir kalkandır. Çünkü okumak tüm insanların kurtuluşudur. İnsanlığın yükselme miracıdır. Tüm kâinatın özünü bulmaya yara yan anahtardır. Çünkü okumak insanlığın en büyük nasi hatidir. Tüm gelmiş ve gelecek olan insanlığın fellahıdır, kurtuluşudur. Anladınız mı şimdi gençler? Eğer sizler okumayı başardığınız gün ağaçlar size harf, hayvanlar size hece, denizler, okyanuslar size kelime, tüm dünya ve gezegenlerde size birer cümle olacaklardır. İşte o zaman hayatımız ve dünyamız yaşanılacak bir yer olacaktır. Dünyada hiçbir sistem okumaya karşı koyamıyor arkadaşalar. İster ilkel yabani bir kabile ol sun, ister en kötü ağalık sistemi olsun, ister krallık, im paratorluk olsun hiç biri de okumaya karşı koyamıyorlar. Aksine hepsi ayakta kalabilmek için okuma kalkanına sarılıyorlar. İşte bu nedenden ötürü okumak çok güçlü ve etkin bir silahtır. İşte size anlattığım tüm bu nedenler Al lah'ın ilk emri
Reklam
Helallik İsteyenin Türküsü1000Kitap
"Ruhum arşıâlâya yükselip dünyayı bir yutkunma gibi arkam da bıraktığımda, anımsamanın o soğuk teneşir taşına yatırıldı gimda, çenem bağlanıp sonsuza kadar suskunluğa emanet edil digimde, önümde el pençe divan durulup helallik istendiğinde, kazma kürek sesleri hızla o kara toprağa değdiğinde, taşlarım oradan oraya yuvarlandığında, eski bir akşamın gölgesi son kez üzerime düştüğünde...
Beni hatırlayıp iç çekenler, adım geçince yere tükürenler, hakkım kalanlar, alacaklılarım, kırıp incittiklerim, susup din lediklerim, adı dilimin ucuna gelenler, aklımdan hiç çıkmayan lar, içimden konuştuklarım, ihanet ettiklerim, sadık kaldıkla nm, bende ağız tadı bırakmayanlar, ruhumdaki yırtığa iğne ip likle koşanlar başıma toplandığında...
Bir zamanlar sırtımı dayadığım kavaklar, meşeler, ahlatlar; aksimi gördüğüm göller, benden akıp giden nehirler, dön dolaş yine bana kavuşan dereler; dağ yolları, patikalar, toprak ve as falt yollar; elimi alnıma siper edip baktığım kuru güneş, uyku tutmadığında sımsıkı sarıldığım bazen bedir bazen kamer ay, içimdeki o zifiri karanlık son kez üzerime çöktüğünde...
Bende hakkı olan yağmur damlası, döne döne uzerime yagan kar tanesi, tenimi yalayan rüzgar, yolumda doğup batan ga neş, yokluğumda hep beni soracak olan gölgem; buğday basak ları, mısır püskülleri, her bahar çiçeklenen nar ağacım, hiç ye miş vermeyen dut ağacım, incirin sütü, narın hevesi, boynunu büküp son kez bana baktığında...
Ağzımda sağa sola dönen, kimi söylenir söylenmez sönen ki mi yıllar yılı gönül gezen, kimini ziyadesiyle fazla kimini yok sul aşı gibi azar azar söylediğim, kimini eksik kimini döne do laşa tellendirdiğim; kimini yutup kimini dilime sürdüğüm, gizli dertlerim saklayan, beni rezil rüsva etmeyen; sir tutan, kin tu tan, kan tutan tüm kelimeler günün birinde kapkara
Maviyi seviyorum Çekmeyin üstümden
bakışım kan Kırıntısı
Seyri değil akşam güneşlerinin
Lokması düğüm düğüm acıdır bir tutam ekmek Ölüyorum her mevsim yasımı Munzur tutsun
Bilmem ki bu kaçıncısı
Kim demiş ben bilmem aşkı teklifsiz
Kerem olurum bir yanım Aslı
Belki de bundandır en çok yüreğimin yanması..
İkinci Dünya Savaşı arifesinde ABD’nin Ohio eyaletinde bir gettoda yaşayan Pecola, “çirkin” ve siyah bir kız çocuğudur. Herkes tarafından aşağılanan, alaya alınan Pecola, diğer beyazlar gibi gözleri mavi olursa her şeyin yoluna gireceğine, insanların onu beğeneceğine ve seveceğine inanır. Oysa mahallenin dillendirmeksizin kabullendiği acılar konusunda yürüttüğü suç ortaklığı,
herkesin kalbinde taşıdığı nefrete ayna tutan Pecola’nın trajedisine dönüşür.
Gitmek mi yitmektir kalmak mı artık bilmiyorum
Yerini yadırgayan eşyalar gibiydim ya ben hep
Ve inançlı, gitmenin bir şeyi değiştirmediğine.
***
Yenildim ben, unutuldum ve üzgün
değilim inan.
Reklam