•21•
@Butimarr21
Reklam
Kadınlar, ölüm tehlikesini kendilerine değil de sevdiklerine yönelik bir tehdit gibi gördükleri, genellikle kendi ölümlerinden değil de sevdiklerinin ölümünden korktukları, "Ben ölürsem," diye değil de, "Ya o ölürse," diye dehşete düştükleri halde, Nermin o sabahtan sonra kendi ölümünden korkarak yaşamaya başladı. Yıllarca, değişik biçimlerle içinde barınan ölüm korkusu, Nermin hiç kimseyi ölmesinden korkacak kadar sevmeyince, kaçınılmaz bir şekilde kendine hedef olarak Nermin'in kendisini seçmişti.
Her gece korkularla uyur, her sabah kim olduğunu ve ne olduğunu merak ederek uyanırdı. Kendini tanımak için duyduğu merakı gün boyu bastırabilse de geceleri bu merakın önünde açtığı o korkunç ve derin uçurumlara düşmekten kurtulamazdı. Her sabah, kayalık bir uçurumdan yukarı bitkin bir halde tırmanmaya çalışırdı. Niye düşlerinin kendisine bu kadar düşman olduğunu, kendi içinde kendine bu kadar düşman canavarları nasıl barındırdığını, bu canavarların nasıl beslenip büyüdüğünü bir türlü anlayamazdı. Bütün gün boyunca da düşlerinden kaçmaya uğraşır, içindeki canavarları kendinden bile gizleyebilmek için hep bir başkası gibi davranmaya çalışırdı.
İçimde derin bir boşluk var, bazen birdenbire bu boşluğun kapağı açılıyor, vücudumun bir parçası bu boşluğun içine kayıyor, bir parçam yukarda, bir parçam aşağıda kalıyor. Kriz gelmeden önce hep böyle oluyor, boşluk açılıyor, bir parçam kayıyor, ikiye ayrılıyorum ama parçalarım birbirinden kopmuyor, bir parçam öbürünü seziyor ama dokunamıyor. Karanlık arabanın içinde, bir parçamın açılan boşluğun içine kayışını hissederek oturdum.
"Ne bunlar sence, nedir bütün bu kitaplar, hepsi bir çığlık işte, hepsi bağırıyor, seslerini duyurabileceklerini bilselerdi bu kadar bağırırlar mıydı, usulca duvara yaklaşıp sakin bir sesle konuşurlardı."
Reklam