•21•
@Butimarr21
Özlem, uzaktan, saatlerce zamanın ve kilometrelerce uzamın ötesine uzanıp —yanıt alamayacağını bile bile— sorar: "Şimdi, orada, yattın mı—rahat mısın?—
Uyu artık—"...
"Allah rahatlık versin.—"
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Özlem, örneğin, işitmeyeceğini bildiğin birisine - yalnızca ona; ama, kendi kendine- "Neredesin?" diye seslenmendir.
Özlem, nasıl, "burada", 'daha önce' bilinmişi özlemekse yani, şimdi "burada" olmayanı görmekse; belki, özleyen, özleneni, çok daha 'önce' de görmüştür - belki, onu, bilmeden önce bile, özlemiştir - o, "gelmeyeceğini bildiğini"...
Babam'ın anısına
Her ölüm dünyada bir çatlak açar-bir boşluk bırakıp öyle gider her kişi öteki kişiler de, şimdi, o çatlağı kapatmakla, o boşluğu doldurmakla görevlendirilmiş hissederler kendilerini.
Oysa, zamanla, çevre dokunun da çatlaması ve boşalmasıyla, o çatlak belirsiz öteki çatlaklardan ayırdedilemez- hale gelecek; o boşluk da, zaten, yokolacaktır. Ama, kişiler bunu düşünmezler: uğraşıp dururlar o çatlakla, o boşlukla ama faydasızdır bu çaba çatlak kapanmaz, boşluk dolmaz; uğraşıp durur kişiler, kendileri de birer çatlak, birer boşluk olana dek - o zaman da görevi yeni kişiler devralmış bulacaklardır kendilerini...
Oysa, önemli olan, çatlağı açıkça görebilmek, boşluğu olduğu gibi yüklenebilmekti.
Çünkü, ölüm, onmaz; yaşam, onarılamazdır.
19 Kasım 1993