Bu yazı sadəcə kitaba şərh olmayacaq, bir az da kitabla əlaqəli öz hisslərimdən və fikirlərimdən bəhs edəcəm. Kitab rəflərini gəzərkən əsərin adı gözümə ilişdi, əlimə alıb, barmaqlarımı gəzdirdim. Sanki kitabla ilk anlarda aramızda bağ yaranmışdı. Və mövzusuna baxmadan almaq istədim. Daha sonra az da olsa mövzusuna baxdıqda, təəccübləndim.. Kitabın mövzusu - qəhrəmanımız jurnalist olaraq Suriyaya gedir və Suriya muharibəsini daxildən bizə göstərməyə çalışır. Mövzusunu anladıqda cəlb olunmuşdum, çünki daha əvvəl Suriya müharibəsi ilə əlaqəli bir şey oxumamışdım. Sahəm siyasətlə çox bağlıdır deyə, bu haqqda yazılar oxumuş və müəllimlərdən eşitmişdim. Kitab oxumaq isə.. Məsələ o idi ki, kitab bir həqiqətə arxasını vermişdi. Gözümüzü yumub, qulaqlarımızı bağlayıb həqiqətləri şillə kimi əsərin qəhrəmanına və bizə vurmağıydı, məsələ. Kitabı oxuduqca anladığım şey o idi ki, necə də kor-koranə həyatıma davam edirəm. Dünyada nələr baş verir, insanlar, uşaqlar ölür. Və mən sadəcə gündəlik həyatıma davam edir, hətta utanmadan bəzən “böyük” zənn etdiyim problemlərimi həll etmək üçün savaş verirəm. İnsanlar orda canlar üçün, aclıqları üçün, yaşamları üçün öləsiyə mübarizə apararkən, mən burdayam. Kitabda bəzi hadisələr baş verərkən, bir ölüm, bir eşq, bir dostluq və daha nələr. Bu zaman ümidlə sonunun müsbətliyini gözləyirsən. Axı əlində tutduğun vərəqlər toplusu olan kitabdır, bir insan tərəfindən yazılıb. Hamımız xoşbəxt sonluqları həsrətlə gözləmərikmi? Fəqət bu kitabda bu olmur. Sonluq yoxdur heç. Mənə təsir edən tərəflərdən idi bu, ümidlə gözlədiyim şey bir kitab sonluğu ola bilərdi. Amma mənim əlimdə tutduğum həyati reallıqların əks olunduğu canlar idi. Həyat bu idi.. həmişə qazanmayacaqdıq ki, həmişə axtarılan tapılmaycaqdı ki və ya hər ayrılıq, gözəlliyə bağlanmayacaqdı