Bir arkadaşımızla artık eskisi gibi olmayacağımızı anladığımız anlar olur lafların tıkandığı ve bunu iki tarafın da anladığı
Ben bu hissi duymaktan kaçtığım için böyle anlarda çok konuşurum. Aslında çabaya gerek yok. Baştan belli zaten.
Bu zorlama neden ?
Neden kitaptaki gibi sessiz kalmayı tercih etmek zor?
Susmaya devam etti.Uzun bir sükût. Dakikalar geçiyor.Her an birbirimizden daha çok uzaklaşıyoruz.Konuşursak bize bunu hissettirmekten başka bir işe yaramayacak.Bunun için susuyoruz.Ne onda büyük mesafeyi atlamak ve ötekinin yanına varmak isteği ne bende kuvveti var.Bu sessizlik içinde zaman aramızdan bir düşman gibi geçiyor.