Cenk Balcıoğlu
@CENKB
Kavuşmalarımız ağır aksak,
ayrılıklarımız koşar adım.
Şu anda okuduğu kitap
Sorumluluklar ve özgürlükler arasında bir dengenin olduğu bir çizgide hayat sürmek çok daha işlevseldir.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bir okul müdürü kendisini depresif olarak betimledikten sonra şöyle dedi: "Okul konusunda fazla endişe ve gelecek konusunda fazla umutsuzluk duymuyorum." Aynı sözleri bir hafta önce de söylemiş ve bunu bir iyileşme belirtisi olarak görmüştü, ama "Belki de okula ilgim azaldı" deyince bu sözlerin gerçek anlamı ortaya çıktı. Gelecekle ilgili umutsuzluk duygusundan kurtulması da yalnızca geleceği düşünmemesinden ötürüydü. Gelecekten kopmuştu. "Ayrıca insanlardan kaçmak isterim ve yalnız başıma yerken daha rahat olurum...Babamın yanında rahat edemiyorum ve başka bir odada olmayı yeğliyorum. Çok içedönüğüm; kendimi tümüyle dünyadan kopmuş hissediyorum." Bu, depresyonun değil, şizoid durumun giderek açığa çıkan bir betimlemesidir.
Herkesi yutmak ve bu şekilde herkesi yitirmek öylesine korku yaratır ki, tüm dış ilişkilerden genel olarak geri çekilme yoluna sapılır. Dışa vurulamayacak kadar tehlikeli olarak hissedilen sevginin gerçek zıttı kayıtsızlığa sığınmadır. Kimseyi isteme, hiçbir talepte bulunma, tüm dış ilişkileri ortadan kaldır, uzak, soğuk, duygusuz kal, hiçbir şey duygularını harekete geçirmesin. Geri çekilen libido içe yönelir, içedönük hale gelir. Hasta kabuğuna çekilir ve aynı yutucu tutumu hissettiği içsel nesnelerle ilgilenir sadece. Dışarıdaki ve bilinçteki her şey boşuna ve anlamsız görünür. Fairbairn "boşunalık" duygusunun, özgül şizoid duygulanım olduğu kanısındadır. Depresif kişi nesnesini yitirmekten korkar. Şizoid kişi ise buna ek olarak, benini, kendisini kaybetmekten de korkar.
Ancak sevgisini istediğimiz bir kişiden gerçekten nefret edebiliriz. Nefret, engellenmiş sevgi gereksinimlerimizin bir dışavurumu, bir kişinin yanıt verici iyi yanını ortaya çıkarmak umuduyla reddedici kötü yanını yok etme çabası, onu değiştirme uğraşısıdır.
Sevginin mutlak zıttı nefret değil kayıtsızlıktır. Birisine hiç ilgi duymamak, onunla ilişki kurmayı istememek, böylece de sevmek ya da nefret etmek için hiçbir nedeni olmamak, ona karşı hiçbir duygu beslememektir. Nefret ise reddedilme yüzünden öfkeye dönüşen sevgidir (nesne ilişkilerinde).