Fyodor Dostoyevski’nin “Suç ve Ceza” başta olmak üzere “Beyaz Geceler”, “Kumarbaz”, “Ecinniler” ve “Karamazov Kardeşler” gibi dünya edebiyatında en çok tanınan başyapıtlarını okudum. Okurken her
Bir insana kendi benzerine fiziksel acı verme hakkının tanınması topluluğun yaralarından biridir; bu yara bir yandan o topluluktaki Özü ve vatandaşlık duygusunu kemirirken öte yandan önüne geçilemez bir düzensizliğe yol açar.
Zülüm bir alışkanlıktır,insanda bu alışkanlığın kökleşmesi sonunda hastalığa dönüşmesi mümkündür.en iyi bir insan bile alışkanlıkla sanki bir hayvanmış gibi kabalaşıp o derece aptallaşabilir