Hermesçi filozoflara göre bir hastalığın belli başlı yedi nedeni vardır. Birinci neden kötü ruhlardır. Bunlar yoz eylemlerden doğan, musallat oldukları kişinin yaşam enerjilerinden beslenen yaratıklar olarak görülür. İkinci neden spiritüel doğa ile maddi doğamn dağılmasıdır: Bu ikisi birlikte çalışamadıkları zaman zihinsel ve fiziksel normal dışılık yaratırlar. Üçüncü neden sağlıksız ve normal dışı zihinsel tutumdur. Melankoli, marazi duygular, tutku, şehvet, tamah, nefret gibi aşırı duygular mumiayı etkiler, buradan fiziksel bedene geçer ve burada ülserlere, tümörlere, kanserlere, ateşli hastalıklara ve tüberküloza neden olurlar. Kadimler hastalık mikrobunu, temasa geçmiş olduğu kötü etkilerin tecellilerinden güç alan bir mumia birimi olarak görürlerdi. Hastalığın dördüncü nedeni Doğuluların Karma dedikleri şeydir. Karma bireyin geçmiş münasebetsizlikleri ve kabahatlerini eksiksiz bir şekilde ödemesini gerektiren bir telafi yasasıdır. Bir hekim, İlahi adaletin planını saptırmamak için, bu yasanın işleyişine nasıl müdahale edeceği konusunda çok dikkatli olmak zorundadır. Beşinci neden, semavi cisimlerin hareketleri ve açılarıdır. Yıldızlar, hastalığı zorunlu kılmaz, ancak eğilim yaratırlar. Hermesçiler güçlü, bilge bir insanın kendi yıldızlarını yönettiğini öğretiyorlardı, fakat negatif, zayıf bir insan onlar tarafından yönetilir. Hastalığın bu beş nedeninin hepsi de doğası itibariyle fizik ötesidir. Bunlara hastanın hayatını ve mizacını dikkatle inceleyerek tümevarım ve tümdengelimci akıl yürütmelerle ulaşılmalıdır. Hastalığın altıncı nedeni bir azayı aşırı kullanmak veya sinirleri fazla zorlamak gibi bir melekenin, organın veya işlevin yanlış kullanılmasıdır. Yedinci neden sistemde yabancı maddelerin, kirliliğin ve blokajların var olmasıdır. Diyet, hava, güneş ışığı