Kendimi şiirin içinde gördüm ve okudum her bir mısrasını, ruhuma işleyen,ruhuma iyi gelen şeylerin
Tekrar şiir olduğunu fark ettim iyi ki şiirler var.
Her cümlesi sevgi, hasret, özlem gibi duygular barındırıyor.
Okurken çok keyif aldığım bir şiir kitabı oldu.
Kapalı üsluplu şiirlerinden hoşlanmayanlar için ideal bir şiir kitabıdır.
Duygularını açıkça ortaya koymuş ve kendine has imgelerle bezenerek insan ruhuna dokunur nitelikte yazılmış.
Kitap aşırı güzel , şiiri bana sevdiren en özel yazarlardandır ve başucu kitabı kesinlikle.
"Hasretinden prangalar eksittim" diyor ya
Ahmet Arif, hasreti çeken bilir.
Bir bakışına muhtaç ruhum kipriklerinden asılı kalmış, ne demişti Ahmet Arif; "Kapatma gözlerini üşüyorum."
"Seni anlatabilsem, seni
Yokluğun cehennemin öbür adıdır," nasıl anlatacak ki yokluğuna sabrettiğini.
Ne yazsam, ne kadar yazsam, yetmiyor, yetmeyecektir.
"Ruhum
Mısra çekiyor, haberin olsun!" sözüyle bitiriyorum incelememi.
İyi ki şiirler var
Reklam
Puan vermedi·115 syf.··
Beğendi
·2023 3. kitabı
·17 saatte okudu
·Okunma: 07 Mart 2023 10:02
Hikayenin sadeliği, içinizini ısıtacak cümleler, eskinin çıkmazı, fakirliğin ve yoksulluğun ne kadar zor serüven olduğu hepsini ardı ardına iliklerimize kadar hissetmek mümkün.
Bilinç akışına uygun olması bir çırpıda okuyup bitirmek istemiyor insan en son nerede yalnızlığa , umutsuzluğa, bilinçsizliğe,safderun bir duyguyla karşı karşıya gelmiştir.
Hepimiz kendimiz olmayı başarmayı inandığımız değerleri hiçbir zaman elde bırakmamak gerektiğini anlatan bir çok olay ve bakış açısı barındırıyor.
Kitapta geçen şöyle bir sözle bitirmek istiyorum.
Ben ne yazabilirim ki ?
Yazdığım neye yarar?
Olsun, işte besmeleyi çektim, işte yazıyorum.
Kendimize imkan sunduğumuz hiçbir şeyden kendimizi mahrum bırakmayalım
Bugün tek yüreğiz hep böyle kalalım.
Sevgilerimle.
İyi okumalar.....
Yaşamak en derin yol mudur acaba?
Hepimizin hayat şartları ve erişilmez mutluluk kapıları yüzünden Veronika gibi ölmek isteyebililiriz.
İnsan kendinden vazgeçebilir mi , kendiyle zaman ayırmadan durabilir mi?
Şöyle söyleyeyim; -İnsan kendini en iyi ne zaman tanır mı veya tanımaya yakın olur mu ?-sorusunun cevabını bulabileceğimiz bir kitap ve kendinize
“Kendimi yeterince tanıyor muyum?” Sorusunu sorduracak. Kendimizi tanımak için intihar mı etmememiz gerekecek? bunun başka bir yolu yok mu ?
Simyacı kitabının birebir benzetmesi diyebilirim. İntihar etmek zeka işidir. Sıradan insanlar sıradan şekilde hayatlarına son verirler.
Sanki hiç var olmamış gibi geldikleri gibi giderler. Kim bilir, belki böylesi daha iyidir...
"İçimdeki sen, başkalarının biçimlendiremediği sen."
Hayat gayemiz nedir?
