Benim en uzun yolculuğum
Ayın gümüşlediği o hayal gecelerde
Gözlerinde gittiğimdi.
Sen, bir çocuğa su veren anne
Çölümü ben yarattım, biliyorum.
Şimdi kirpiklerinden bıçaklar iniyor
Ağzımda büyüttüğün gül ağacına.
Kederle çerçeveledim bütün resimlerini
Ne çok sokak, ne çok deniz, ne çok merdiven
Nasıl acılaştı bilsen gülüşün.
Boynumda kendi ellerim
Bir halktan sebepler bulup yaşamaya
Doğan günden çok batan güne bakıyorum.
Herkesin iki kaşı arasında
Taşıdığı dağ
Böyle açıklanır ancak
İçimdeki ağırlık...
Ah bir göl bulsam, bir deniz
Bir ikindi ovası yaz güneşlerinden
Üstüm başım sitem
Girsem ve kaybolsam...
Ey gitmek
Sesin kısık, bunalmış güzelliğin
Hangi yüreğe girersen gir
Ülken yok senin...