Ceyhun Cəfərli
@Cafarli
«Oğlan qızı tutmuş olsa, çovdarlıqdan keçən zaman...»
Heç kim kitabı itirmək istəmir. Ondansa qoy üzük, saat, çətir itsin. Səhifələrini artıq çevirə bilməyəcəyimiz, amma adını söyləyərkən, səsdəki köhnə və bəzən itirilmiş hisslər duyulan kitaba həsrət qalınca, onları itirmək daha yaxşıdı.
Çox vaxt kitabdan qurtulmaq onu əldə eləməkdən daha çətindi.
Amma yavaş-yavaş günlər günlərə calandı, yaz ötüb, qış gəldi, payız yayı arxada qoydu, aramla, damla-damla, tikə-tikə hər şey ötüb-keçdi. Keçdi, uçdu, daha doğrusu, sancı buraxdı, amma həmişə daxilinizdə bir şey, bir ağırlıq qalır… bax burada, ürəyinizin başında!
Dənizdirsə, mütləq coşqun olmalıdır, otdursa, mütləq uçurumun kənarında olmalıdır. Bu bədiidən çox həssas xasiyyət idi, onu təbiət təsvirlərindən çox, hisslərin ifadəsi həyəcanlandırırdı. Hər ifadədə öz sorğularına cavab verən şeyləri axtarırdı, ruhi tələbatını qane etməyən hər şeyi lazımsız bir şey kimi rədd edirdi.