Ceyhun Cəfərli
@Cafarli
«Oğlan qızı tutmuş olsa, çovdarlıqdan keçən zaman...»
Məyusluqdan doğan qəm-qüssə ötəndən sonra qəlbən yenidən tənhalaşdı və yeknəsəq günlərin ağuşuna düşdü.
Bununla belə, qəlbinin dərinliyində hansısa hadisənin intizarını çəkirdi. Fəlakətə uğramış dənizçilər kimi ümidsiz nəzərlərini tənha ömründə gəzdirib, uzaqda, dumanlı üfüqdə hansısa ağ yelkənin gözə dəyəcəyinə ümid edirdi...
Onun həyatı isə pəncərəsi şimala açılan bir daxma kimi soyuq idi. Qüssə sakit bir hörümçək kimi qəlbinin bütün guşələrində torlarını hörürdü.
O, tərk edilmiş bir ev kimi özünü kədərli hiss edirdi.
Məni cinayətə sürükləyən, indi də dar ağacına göndərəcək olan o mənfur pişik, kəskin dişlərini göstərir və parıldayan tək gözü ilə mənə baxırdı! Demə, onu da arvadımla birlikdə basdırıbmışam!...
