Rae
@Calisterae
22 kütüphaneci puanı
119 okur puanı
Mayıs 2016 tarihinde katıldı
Reklam
Puan vermedi·302 syf.·
2016 16. kitabı
Son zamanlarda elime alıp okuduğum kitap bitince, bir kaç cümle bile olsa düşünce ve yorumumu belirtmeyi kitabıma karşı borç bilmiş oluyorum. Biter bitmez rafa koyunca kitabı, arkamdan söylenecekmiş sanki.
Bir diğer alışkanlık yanım ise önsözleri mutlaka okurum özellikle kitaba başlayınca ve kitap bitince tekrar okurum. İlk okuduğumda herhangi bir anlamı olmayan cümleler bittikten sonra tekrar bakınca ilk bakışta görmediğim sihirli kelimelerle somutlaşıp gorünüyor sanki gözüme daha bir anlamlı olarak.
Öncelikle şunu belirteyim Montaigne'e saygı duyuyorum. Onunla aynı yüzyılda yaşamamış olmak ne şansızlık ama (diğer birçok yazarın devrinde yaşamamış olmam gibi..) Eğer onun döneminde yaşamış olsaydım mutlaka onu şatosunda sık sık rahatsız ederdim. Hatta onun birçok yazısının altına imza atardım. Onunla sohbet ederdim yazıları üzerine. Bunun yanında birkaç yazısı üzerine tartışmayı bile göze alabilirdim. Ve bunun Montaigne'i memnun edeceğinden eminim.
Dönemin dogmatik düşüncelerinden sıyrılıp cesurca kitap yazması ilgimi çekiyor. Yıllarca sadece bu kitabın üzerine yoğunlaşması, bunun yanında birçok safsatalar, küçümsemeler hatta o dönemde yaşanan kanlı din kavgalarının sebebi olarak bile Montaigne görülmesi sanırım onun ne denli şevkle kitabı bitirme azmini anlatabilir belkide.
Kitap hakkında pek bir bilgi veremeyeceğim maalesef çünkü; verebileceğim bir değil birçok konu var Montaigne'nin "Kendini Bil!" sloganıyla hayatın hemen hemen her konuda düşüncelerini yazdığı yazıların bütünü. Bu tarz kitapları okumayi seviyorum okurken yazarla sohbet ediyormuşum gibi geliyor.
Bazı insanlar bir kimsenin kendi düşüncelerini tüm çıplaklığıyla anlatmak için kaçık olması gerektiğini düşünebilir. Sonuçta tüm insanlığın hemcinsi sayesinde bilinmemesi gerektiği, düşündüğü şeylerin
Ölümün bizi nerede beklediği belli değil, iyisi mi biz onu her yerde bekleyelim.
