Rae
@Calisterae
22 kütüphaneci puanı
119 okur puanı
Mayıs 2016 tarihinde katıldı
Puan vermedi·302 syf.·
2016 16. kitabı
Son zamanlarda elime alıp okuduğum kitap bitince, bir kaç cümle bile olsa düşünce ve yorumumu belirtmeyi kitabıma karşı borç bilmiş oluyorum. Biter bitmez rafa koyunca kitabı, arkamdan söylenecekmiş sanki.
Bir diğer alışkanlık yanım ise önsözleri mutlaka okurum özellikle kitaba başlayınca ve kitap bitince tekrar okurum. İlk okuduğumda herhangi bir anlamı olmayan cümleler bittikten sonra tekrar bakınca ilk bakışta görmediğim sihirli kelimelerle somutlaşıp gorünüyor sanki gözüme daha bir anlamlı olarak.
Öncelikle şunu belirteyim Montaigne'e saygı duyuyorum. Onunla aynı yüzyılda yaşamamış olmak ne şansızlık ama (diğer birçok yazarın devrinde yaşamamış olmam gibi..) Eğer onun döneminde yaşamış olsaydım mutlaka onu şatosunda sık sık rahatsız ederdim. Hatta onun birçok yazısının altına imza atardım. Onunla sohbet ederdim yazıları üzerine. Bunun yanında birkaç yazısı üzerine tartışmayı bile göze alabilirdim. Ve bunun Montaigne'i memnun edeceğinden eminim.
Dönemin dogmatik düşüncelerinden sıyrılıp cesurca kitap yazması ilgimi çekiyor. Yıllarca sadece bu kitabın üzerine yoğunlaşması, bunun yanında birçok safsatalar, küçümsemeler hatta o dönemde yaşanan kanlı din kavgalarının sebebi olarak bile Montaigne görülmesi sanırım onun ne denli şevkle kitabı bitirme azmini anlatabilir belkide.
Kitap hakkında pek bir bilgi veremeyeceğim maalesef çünkü; verebileceğim bir değil birçok konu var Montaigne'nin "Kendini Bil!" sloganıyla hayatın hemen hemen her konuda düşüncelerini yazdığı yazıların bütünü. Bu tarz kitapları okumayi seviyorum okurken yazarla sohbet ediyormuşum gibi geliyor.
Bazı insanlar bir kimsenin kendi düşüncelerini tüm çıplaklığıyla anlatmak için kaçık olması gerektiğini düşünebilir. Sonuçta tüm insanlığın hemcinsi sayesinde bilinmemesi gerektiği, düşündüğü şeylerin
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Ölümün bizi nerede beklediği belli değil, iyisi mi biz onu her yerde bekleyelim.
Puan vermedi·80 syf.·
2017 1. kitabı
Hala yarısında kahve duran bardağımı alıp bir yudum daha almak istedim. Kitap okurken geçen zamanın kahvemede etki ettiğini unutup, soğumuş hatta bayatlaşmış acı bir tat veren kahvemden aldığım yudumu tiksintiyle yutuvermiştim.
Günün yorgunluğu, kafamı kaldırdığım ve hissetiğim anlık sızıyla beynime ve oradanda tüm vücuduma yayılmıştı. Ne kadar zamandır bu sandalyede oturduğumu bile hatırlayamaz oldum. Çözmeye çalıştığım matematiksel soruların kaçının doğru olduğunu bile hesaplamamıştım. Masada, tıpkı düşüncelerim gibi dağılmış olan defter ve kalemlere bakındım. Toplamak gelmiyordu içimden, sorunlarımı masaya saçılmış nesneler aracılığıyla somutlaştırarak belkide bir düzen kurabilirdim ya da boşver bunun için fazla yorgunum.
Uyku yorgunluk için çözüm denilir. Değil! Herkesin o tatlı uykusunda hatta soluklarını ezberlerdiğin zamanlarda senin bunu becerememen, belirsizlik ile yoğrulmuş zaman kapsülü içinde düşünce seli, problemler,iç muhakemeler... Fazla alengirli(gösterişli- şatafatlı) bir söyleşi.
Gecenin silüeti, smokin giymiş bir asil gibi duruyor. Aksak adımlarla ilerleyeşim beni istediğim yere götürmüyor.Belkide yüzümü yıkamalıyım. Kirli duvarın puslu aynasında.
Karşımda bir surat, bana benziyor , beni anımsatıyor ama değil , yabancı gibi. Gerçekliğin kötü yansıması, yarattığım aynanın önünde. Farklı bakıyor, farklı bir ritim var nefes alış verişinde. Ama.. Bu Benim!..
Nihayetinde Olağanüstü Bir Gecenin son sayfasını kapattığımda , bu duygularla, bu sözlerle yarattığım bu ortamın yerini gerçek dünyaya bırakmıştım. Böyle hissetmeyeli, yaşamayalı uzun zaman olmuş ve bir kez daha kitaplardan uzak kalmanın bana iyi gelmediğini anlamış oldum. Bir takım sorumluluklar beni kitaplardan bir vakit ayırmış olsada, arayı Zweig ile kapatmak, ayrılığı bir nevze
