Muharrem Can ARICAN
@CanArcan
Ameliyat masasına kendimi yatırdım. Kitapla,kalemle,sözle,düşünceyle kendimi ameliyat etmeye başladım. Masadan kalktığımda nasıl birisi olacağımı merak ediyorum.. TİMŞEL..
Şu anda okuduğu kitap
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza ilk defa tanıştığım bir yazar olan Elvan Kaya Aksarı ve onun “İbrahim Efendi Tarihi” ile geldim. Kitap küçücük,incecik 80 sayfalık bir anlatı kitabı.
Kitaba da ismini veren İbrahim Efendi, Muvakkithane Geçidi sokak no:14 Kuğuluçeşmede küçücük bir barakada kimseye zararı olmadan kendisine de kimsenin zararı dokunmamasını isteyen kendi halinde, tik taklar içinde yaşayan bir saat tamircisi. Elinde avucunda olmayan zaruri ihtiyaçlarını ancak saat tamiri ile ödeyebilen “E be adam, yıkanmaya yunağın yok caminin gasilhanesinde yıkanıyorsun ama Heraklit'in yıkandığı akarsuya kafa yoruyorsun” (alıntı)devlete ve kurumlarına tedbirli ve temkinli biri. Hatta o kadar devlete uzak ki “Ben yetmişe merdiven dayamış bir adamım, devletle hiçbir bağım yoktur. Doğunca bir kafa kağıdı verildi, işte devletle olan tüm ortaklığım bu kadardır.Huzurum da keyfim de devletin bana ilişmemesindendir. Ben devlette ya da devletle çalışıp iflah olanı görmedim. "(alıntı) gibi sözleri olan kendi halinde bir filozof. Kitap, İbrahim Efendi’yi anlattığı için İbrahim Efendi’nin karakterinden,huyundan suyundan biraz fazla bahsetmek ihtiyacı duydum ve duyuyorum. Çünkü İbrahim Efendi, devlet, toplum ve din konularında kara mizah yapabilen, eleştirebilen, kendi mizacının suyuyla söylediği felsefi cümlelerle bizi sürekli düşündürebilen bir karakter. Mesela din konusunda “Cami cemaati çok sever beni, cuma cemaati pek hazzetmez. Beş vakte gelen herkesi tanırım, onların yüreği Arafat gibidir ama haftanın bir günü camiye uğrayan cuma Müslümanlardan Tanrı'ya sığınırım. Onlar, din sadece onlara gelmiş gibi davranırlar.” gibi haklılık konusunda su götürmez cümleleri var. Kitap genel manada bu şekilde İbrahim Efendi ve başından geçenleri anlatıyor.
Yazarın kaleminden biraz
Bahçıvan ve Ölüm
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza son günlerin en popüler kitabı olan Georgi Gospodinov ve onun “Bahçıvan ve Ölüm” kitabı ile geldim.
Bu kitap son bir aydır instagram,Twitter her yerde önüme çıkıyordu. Normalde popüler kitaplara karşı çok mesafeliyimdir. Çünkü anlamsız bir şekilde popüler yapılıyor. Kasıtlı olarak bir kitle tarafından yapılıyor genelde. Bu kitabı da popülerliğini düşünmeyerek konusu çok ilgimi çektiği için okumaya çalıştım.
Kitapta, bahçıvan olan bir babanın ölümü anlatılıyor. Bu anlatıcı bazen kızı bazen de oğlu oluyor. Babam bahçıvandı şimdi ise bir bahçe diyor. Kitap böyle başlıyor. Aslında ilk cümlede ölümü değil de ölümden sonra kalan acıyı,yası, ölenin ölmediği, yaptığı şeylerle, fani dünyada bıraktığı eserlerle,anılarla hala aramızda olduğunu anlatıyor. Zaten acı olanda ölümden ziyade ölenin bıraktığı boşluğun acısı olmuyor mu ? Çünkü kolumuz kesildiğini düşünürsek acısı 1-2 gün içinde geçiyor ama kolumuzun yokluğunu bir ömür hissediyoruz. Bir yakını kaybetmekte öyle. Annemizin,babamızın ölümü bizi korkutmaz. Korkutan onlar gittikten sonra dayanaksız,desteksiz kalmamızdır. Yerinin dolmamasıdır. Kitapta, 91 bölümde işte bize bunları anlatıyor. Kızının babasıyla anılarını,onların yetiştirdiği güllerin hala hayatta olduğu ama babasının hayatta olmadığını belirtiyor. “Babam sürekli toprağı işlerdi şimdi toprak babamı işliyor”gibi bir şeyden bahsediyor. Burada hayatın acımasızlığı mı desem ? Kaçınılmaz olanı unutmamak mı desem ?
Zaman zaman babasının hastalık sürecinde çektiği acıları, istekleri, bu zorlu süreci bütün çıplaklığıyla, yalın bir dille, içten ve içimize işleyen bir şekilde okuyoruz. Hangi dilden,dinden ve ırktan olursak olalım bir babayı kaybetmenin ne kadar acı olduğunu hissederek okuyoruz.
Fakat, bazı yorumlarda okuduğum
Gündem Kalanlar
Herkese merhaba arkadaşlar. Bugün karşınıza Kazuo Ishiguro ve onun “Günden Kalanlar” kitabı ile geldim. Nobel edebiyat ödüllü bir kitap olduğunu okuduğum zaman fark ettim. Ayrıca yoruma geçmeden kitabın isminin çevirisinde bir hata olabileceğini düşündüm. Orjinal adı “The Remains Of The Day” artık çeviri işi size kalmış
Kitap, Stevens adında bir başuşağın ağzından hatırat gibi yazılmış. 1920-1930 yılları arasında dönemin önde gelen lordlarından biri olan Lord Darlington adında bir lordun başuşağı. Darlington her ne kadar İngiliz olsada Sovyetler’le iyi ilişkiler içinde olan dönemin siyasi olaylarına yön verecek bir çevresi ve kapasite olan bir lord. Hatta Sovyet hayranlığı zaman zaman o kadar artıyor ki zaman zaman nazi hayranlığına kadar varıyor. Darlington’un evinde çok gizli ve önemli misafirlerin gelip gittiği bu zamanda kitabın ana karakteri Stevens meslek aşkıyla ve disipliniyle işleri nasıl koordine ettiğini, bütün işlerin üstesinden nasıl geldiğini okuyoruz. Sadece lordunun gözünde başarılı bir başuşak gayesiyle işlere koşturmasını,hasta babasının hatta ölüm döşeğinde yatan babasının yanına bile birkaç dakika anca gidebilen bir çalışma ve gayret. Dümdüz bir karakter. Sonuç odaklı ve sadece verilen bir görevi yerine getirme niyeti olan hiçbir şeyi sorgulamayan ve sadece yapmaya çalışan askeri bir disiplin sahibi bir başuşak. Neden bu kadar detaylı Stevens’ı anlattığımı düşünecek olursanız buna mecburum çünkü Stevens’ın disiplini beni çok etkiledi. Sefilleri okuyanlar dedektif Javert karakterini hatırlayacaktır ne kadar iş ahlakı olan bir polisti yada Dino Buzattinin Tatar Çölün’deki Drago hepsi aynı karakterlerde kahramanlar.
Kitapta, demokrasi ile sosyal sınıf farklılıkları ile de Stevens üzerinden çeşitli mesajlar veriliyor. Kitabı okuyup bu mesajları