Nasıl da unutuveriyoruz her şeyi. Çektiğimiz acıları, bize yapılan haksızlıkları… Acıya dayanmanın bir erdem olduğunu neden öğrettiler bize? Acıları unutmanın akıllılık olduğunu kim söyledi? Bilgelik bu mu? Bir ömür buna harcanabilir. Genç olsaydım, en baştan başlardım; sırasınca, yolunca, teker teker düşünerek… Acı çekenleri, çektirenleri, unutanları, alışanları…
Her şey kopyaydı zaten. Her şey bir başka şeye benziyordu, herkes bir başkasına. Hep aynı sözler, aynı jestler. Ne zaman nasıl davranacağını öğrendikten sonra hayat bir tekrarlar dizisiydi.