Cansu Kafadar
@Cansukfdr
Şu anda okuduğu kitap
Eserlerini çok beğendiğim Sabahattin Ali nin kendi hayatına bir pencereden bakar gibi hissettim. Beni çok etkileyen, sonrasında araştırmaya sevk eden bir kitap. Dönemin yazarları ve siyasiler hakkında da bazı anekdotların yer alması zaman makinesi tadındaydı. Sabahattin Ali nin babalığına gıpte etmekle birlikte işine olan saygısı edebiyata verdiği gönül bir kez daha kendisine hayranlık duymamı sağladı. Onca zorluğa rağmen yazmaya devam etmek ve belli bir bakış açısına sahip olup bu görüşün arkasında durmak... Bütün bunlar Sabahattin Ali nin eşi Aliye Ali ye yazdığı mektuplardan benim çıkardıklarım tabi. Herkese başka şeyler hissettireceğine inanıyorum.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gerek cennet ve cehennem tasvirleriyle gerekse insanlar üzerindeki gözlemleriyle öne çıkan bir takım tespitler bütünü Aforizmalar. Kafka'nın ölümünden sonra arkadaşı Max tarafından yayımlanmış olması beni oldukça şaşırttı. Çünkü yıllar önce de hayata karşı aynı tedirginliği yaşamış ve bu duygularına güvenip yayımlamamış Kafka. Hemen hemen her sayfanın altını çizdim. Ahir hayata ve ahirete olan tespitler, yargılar ve tahmin üzerine olan bu kitap yaşam kılavuzu olarak kütüphanemde hep sabit bir yerde olacak.
Öncelikle Stefan Zweig'in okuduğum bu beşinci kitabı olmasından mütevellit bir şeyleri anlatma çabasını kurgusunda da devam ettirdiğini söylemeliyim. Yani hemen hemen her kitabında derdini ya bir mektupla ya da tanımadığı biriyle dertleşerek anlatıyor. Amok koşucusu'da kendi adıma yeni bir kültür ve yeni bir kaç bilgiye gözümü açmamı sağladı. Güzel, merak uyandırıcı ve sürükleyici bir konusu var. Finali ile de beni aslında beklenen ama kabullenilmeyen bir yerde bıraktı.
İnsanı kendiyle tanıştıran pek çok hikaye kaleme alınmış. Hemen hemen her öykünün sonunda notlar aldım. Zamanın hiç bir döneminde insanın masum olmadığını yüzümüze vuruyor hissettim ben. En sonda sizi bekleyen "Sırça Köşk" masalı ise yüzyıllardır süregelen insanın kandırılma, sömürülme ve akıllanma serüvenini gözler önüne seriyor, yetmiyor kulağımıza küpe edip nesillerce aktarmamızı talep ediyor. Kısaca buram buram Sabahattin Ali kokuyor...
En başından beri biraz yoran bir kitaptı. Fakat sonu ile manalı bir hal aldı. Ömer'in hayatta kalma çabası ile iradesine olan hakimiyetsizliğini bir dizi olaylar etrafında anlatıyor. İnsanın kendiyle olan savaşından, herkesin bir karanlık, kötü tarafının var olduğunundan bahsediyor. Fakat ben okurken çoğunlukla Ömer'in acizliğine, Macide'nin ise tepkisizliğine kızarken buldum kendimi. Finaldeki yüzleşme ve bütün taşların yerine oturması içime bir nebze su serpti. Bedri ise bu hayatta herşeye rağmen bütün zorluklara rağmen iyi kalmayı başarabilmiş nadir insanlardandı. Bütün karakterlerin yazarın vermek istediği mesajla kendine has özellikleri var ve hayat yolculuğunuzda nasıl karar alınır ve alınmazı yahut omurgalı olmanın gerekliliğini naif bir dille anlatıyor.
