İnsan bir şey bekliyordu , sabahtan akşama kadar bekliyordu ve hiçbir şey olmuyordu . İnsan bekliyor , bekliyor , bekliyordu , düşünüyor, düşünüyordu , şakakları ağrımaya başlayana kadar düşünüyordu . Hiçbir şey olmuyordu . İnsan yalnız kalıyordu. Yalnız . Yalnız.
İçimizde şeytan yok ... İçimizde aciz var ...Tembellik var... İradesizlik, bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey : hakikatleri görmekten kaçmak itiyadı var .