Ah ne çok seviyordum onu! Onunla evlenip (düşünüyordum da) uzaklara gitsek, ağaçların arasında, kırlarda yaşasak ve hiç büyümesek, gözümüz hiç açılmasa, hep çocuk kalsak, güneşin altında, çiçeklerle kaplı çayırlarda boş boş, el ele dolaşsak, geceleri başımızı, tatlı bir saflık ve huzur içinde yosunların üzerine koysak, sonra da öldüğümüzde bizi kuşlar görse ne kadar mutlu olurduk!
Sayfa 185 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları·Kitabı okudu