Ayşe Çapaklı
@CapaklAyse
Demli Sayflar | Bookstagram
@_demli_sayfalar
Mesleğine aşık bir Sınıf Öğretmeni
Dünyalar tatlısı kızları ve mutlu bir evliliği olan bir kadın
Hikayesinin sonunu merak eden ve dolu dolu yasamaya çalısan bir aile
İnsan bir başkasını en çok yaralarından tanır. Kendi yaralarından.
Reklam
Öğretmenlerin öğrettikleri unutuluyor, sadece hissettirdikleri duygu kalıyor geriye.
İki tip öğretmen var: yolumuza aydınlatarak unutulmayanlar ve yollarımıza taş döşeyerek unutulmayanlar.
Eleştiri kültürünün ilk adımı dinlemekten geçiyor belki de. Önyargılardan uzak durarak daha çok dinlemeye, daha çok anlamaya ihtiyacımız var.
Geleceğin başarılı yetişkinleri, küçükken değerliyim duygusu ile tanışanlardan çıkacak.
“Oyundan kopardığımız çocukları, oyun terapileri ile sağaltmaya çalışıyoruz.”
Biz yetişkinler bilmediğimiz bir geleceğin kaygısıyla çocuklarımızın bugününü çalıyoruz.
Aslında sürekli duyduğumuz ama hatırlamamız gereken konuların işlendiği bir kitap olmuş. Geniş bir yelpazeye sahip bir kitap olup nacizane anne, babalara ve öğretmenlere tavsiyemdir.
Yazarın dediği gibi “Çocukların gölgelerini kendi gölgelerimizle kapatmayalım.
Hoşuma giden bir diğer ayrıntı ise yazarın bölümlere ait başlıkların altına farklı yazarların farklı kitaplarından konuyla bağdaşacak alıntılar koymasıydı. Bence bu çok hoştu. 
Açılın Ben Çocuğum 
Müjdat Ataman
Açılın Ben Çocuğum Müjdat Ataman
“Bu dünyada sana kötülük yapmak isteyen insanlar çıkacak karşına, ama unutma ki iyilik yapmak isteyenler de çıkacak. Kimi insanın yüreği karanlık, kiminin ki aydınlıktır. Geceyle gündüz gibi! Dünyanın kötülerle dolduğunu düşünüp küsme, herkesin iyi olduğunu düşünüp hayal kırıklığına uğrama! Kendini koru kızım, insanlara karşı kendini koru!”
Reklam